heilbrigðisstarfsmenn.

Frú forseti. Ég er nú á svipuðum slóðum og Oddný G. Harðardóttir hvað þetta varðar, mér finnst þetta stórmerkilegt. Áhyggjur mínar snúa meira að þeirri gríðarlegu mismunun sem felst í þessu bráðabirgðaákvæði. Þrátt fyrir að við vitum um mönnunarvandann í heilbrigðisþjónustunni, við vitum allt um það, hvernig getum við verið bær til að ákveða að einhverjum einum ákveðnum hópi, 70 plús opinberra starfsmanna, sé frekar gefinn afsláttur á því að mega vinna lengur? Ég átta mig engan veginn á því. Fyrir utan það, í sambandi við lífeyrisréttindin, þá er það náttúrlega þekkt eins og hér er að kjörnir fulltrúar sem eru orðnir 70 ára gamlir eru sviptir öllu sem heitir að geta greitt í lífeyrissjóð og fengið sinn séreignarsparnað.

Þegar hv. þingmaður talar um útfærsluatriði og að fá samþykki og samtal við lífeyrissjóðina þá get ég ekki ímyndað mér neinn þann lífeyrissjóð sem vildi ekki láta halda áfram að moka peningum í sig. Ég veit ekki af hverju það ættu að vera vandræði að sannfæra þá um að það væri bara eðlilegt og sjálfsagt. Þetta eru ákveðin réttindi og ef við höfum áunnið okkur slík réttindi þá á ekki að mismuna okkur þó að við verðum 70 ára gömul.

Ég velti því fyrir mér hvort hv. þingmaður hafi engar áhyggjur af því að einhverjir eigi eftir að rísa upp sem búið er að ýta burt af vinnumarkaði, einstaklingar sem hafa verið fullfrískir en eru orðnir 70 ára gamlir en eru ekki heilbrigðisstarfsmenn heldur hafa þurft að hætta störfum út af þessum stórfurðulegu reglum. Vegna þess, eins og hv. þingmaður kom inn á í framsöguræðu sinni, að við lifum lengur, erum frískari og sprækari. Er aldrei í dæminu, t.d. í hv. velferðarnefnd, að velta því fyrir sér hver raunverulegur vilji er, geta, orka og kraftur í 70 plús sem vildu gjarnan fá að ráða því sjálf hvort þau halda áfram að vinna eða ekki. Mínar áhyggjur snúa aðallega að þeirri gríðarlegu mismunun sem felst í þessu bráðabirgðaúrræði og ég er næsta viss um að það eigi eftir að láta reyna á hana einhvers staðar.