Þolmörk ferðaþjónustunnar.

Hæstv. forseti. Þetta er þörf og góð umræða. Ef við ætlum að ástunda sjálfbæra ferðaþjónustu hér á landi þá þarf hún auðvitað að vera sjálfbær efnahagslega fyrir samfélagið og fyrir náttúru landsins. Ég held að það sé svolítið langt frá því að hún sé það þó að vissulega sé það markmiðið að hún verði það. Bara svona svo að við setjum fjöldann og hlutföllin í samhengi þá koma hingað til lands, eins og fram hefur komið, líklega 2,3 milljónir ferðamanna á þessu ári, þ.e. sex sinnum fleiri en landsmenn eru. Í Noregi væri sambærilegur fjöldi ferðamanna 33 milljónir en þangað komu árið 2019 u.þ.b. sex milljón manns sem er aðeins meira en fjöldi íbúa þar í landi. Noregur er eins og Ísland tiltölulega ríkt land en Norðmenn kunna líka á áætlanagerð og skipulag og hugsa yfirleitt áður en þeir ákveða eitthvað. Það sem við höfum látið gerast hér er að það hefur byggst upp vissulega mjög blómlegur og góður atvinnuvegur sem getur veitt vinnu um allt land, ekki bara á suðvesturhorninu, og það er mjög mikilvægt að hlúa að honum en við höfum hins vegar algerlega forsómað að fjalla um tekjuskiptingu ríkis og sveitarfélaga, hvernig gjaldtökunni skuli vera háttað, hvað af þeim tekjum sem þarf að leggja á eigi að renna beint til sveitarfélaga. Á gistináttagjald t.d. að renna beint til sveitarfélaga? Hvernig á að útfæra það? Hvernig ætlum við að gjaldsetja skemmtiferðaskipin og leyfa hafnarsjóðunum að stýra því kannski betur? Allt þetta höfum við ekki enn komist að niðurstöðu um, tíu árum eftir að náttúrupassinn, blessuð sé minning hans, var mest í umræðunni hér á hinu háa Alþingi. Við verðum að fara að taka utan um þennan efnahagslega þátt þannig að bæði ríki og sveitarfélög hafi þær tekjur af ferðaþjónustunni að hægt sé að byggja upp sterka innviði.