Þolmörk ferðaþjónustunnar.

Virðulegi forseti. Ég vil þakka málshefjanda fyrir þessa þörfu umræðu. Hér er um að ræða stærstu búgrein okkar Íslendinga um þessar mundir. Þetta hefur allt gerst með ótrúlegum hraða og með óþægilega litlum fyrirvara. Við byggðum okkar innviði upp miðað við fólksfjölda í landinu og allt í einu tífaldast hann og hann er á hraðri uppleið, tel ég. Ég tel að á næstu fimm árum, það var nú mat nokkurra sérfræðinga, þá gætu tvöfaldast þessar 2,3 milljónir, sem að vísu innibera ekki skemmtiferðaskipafarþega, einhverra hluta vegna.

Þetta er afar þörf umræða vegna þess að við erum hér í rauninni komin í hlutverk skemmtigarðsrekenda, ég hef notað þessa líkingu áður, og í slíkum rekstri er öryggið í fyrirrúmi. Hvert slys sem verður, hver einbreið brú eða einbreiður vegur eykur hættu á slysum. Hver stígur niður að okkar góðu fossum, eins og Gullfossi t.d., þar er heilmikið verk óunnið við að hafa hlutina örugga. Við erum með of margar sögur af höfuðkúpubrotum og fótbrotum, sérstaklega þeirra sem ferðast hér á efri árum með skemmtiferðaskipunum og svona. Þetta eru vondar fréttir sem berast stjórnlaust út í gegnum myndsíma og samfélagsmiðla. Hvernig dreifum við fólki betur um landið? Það er afar mikil áskorun. Sú áskorun kostar peninga. Í ljósi þess að við höfum fengið núna ótrúlega miklar tekjur, eftir Covid sérstaklega, sennilega meiri en nokkurn óraði fyrir, þá verðum við að fjárfesta í þessum þáttum strax. Markaðssetning kostar peninga. Það þarf að markaðssetja staði utan hinna fjölförnustu með kostnaðarsömum hætti, með aðstoð Íslandsstofu og fleiri, en við skulum byrja á því að fækka slysagildrunum og við þurfum að gefa í þá sjóði sem heita uppbygging ferðamannastaða, 1,5 milljarður þarf að sirka fimmfaldast að lágmarki á næstu misserum til að við komum okkur út úr bráðri orðsporshættu.