ný búvörulög.

Virðulegi forseti. Það er verið að ræða hér um nýsett lög og þingið er vissulega rétti vettvangurinn til að ræða um lagasetningu en sú umræða hefði auðvitað átt að tæmast með því að málið fékk sína afgreiðslu hér í þinginu. En sjálfsagt að ræða um þau grundvallaratriði málsins sem hv. þingmaður vekur hér máls á, eins og mikilvægi þess að gætt sé að hagsmunum neytenda og frumframleiðanda í landinu. Ég er sammála því.

En ef við skoðum af einhverri sanngirni þennan heildarmarkað á Íslandi í dag þá má spyrja sig: Hefur fyrirkomulagið eins og það hefur byggst upp undanfarin ár tryggt t.d. að eðlilegar framfarir séu að eiga sér stað hjá afurðastöðvum í landinu? Nú er það svo að verulegur hluti þess nautakjöts sem neytt er á Íslandi er innflutt kjöt. Það er líka töluvert mikið magn af alifuglakjöti flutt inn til landsins. Þetta kjöt sem flutt er inn til landsins, svínakjöt mætti ég líka nefna hér, kemur ekki úr verksmiðjum sem í neinu tilviki verða bornar saman við þær sem er að finna á Íslandi. Þetta eru risafyrirtæki sem eru með vélarnar gangandi allan sólarhringinn þegar þörf er á þeim afköstum. Þetta eru fyrirtæki sem framleiða sínar vörur með hátæknilausnum og hámarka virði fjárfestingarinnar þannig að hægt sé að bjóða neytendum vöruna á sem lægstu verði. Er þetta þannig á Íslandi? Er hægt að setja menn í þá stöðu hér, sem eru að framleiða neytendavörur fyrir markaðinn frá frumframleiðendum kjöts á Íslandi, sama hvort er í nauti, alifuglakjöti eða svínakjöti, að banna þeim að sameinast, sem hefur verið mjög erfitt fyrir þá að gera, vegna þess að einstaka fyrirtæki, eins og t.d. Fjallalamb, (Forseti hringir.) sé svo mikilli risi og svo umfangsmikið á íslenskum markaði að það þurfi að gæta að því (Forseti hringir.) hvernig eignarhaldinu sé háttað? Ég hef haft efasemdir um þetta vegna þess að ég sé að fjárfestingin í afurðastöðvunum er ekki að bera sig sérstaklega vel.