Orkusjóður.

Virðulegi forseti. Nú er það þannig að við tökum þátt í fyrirkomulagi með EES-ríkjunum, með ETS og LULUCF. Íslenska ríkið hefur umtalsverðar tekjur af því að selja loftslagsheimildir, sem skilar sér að vísu ekki í þetta en hugsunin á bak við það er að styrkja aðila til að draga úr losun vegna þess að það er kostnaður við það. Markmið Loftslags- og orkusjóðs er að styrkja verkefni sem draga úr losun fyrir 2030 og þar eru menn að reyna að fá eins mikið fyrir hverja krónu og mögulegt er. Ef það er hagkvæmt að styðja einhvern aðila til að draga úr losun, þ.e. fyrir skattgreiðendur, fyrir útgreiðsluna, þá er forgangsraðað í það.

Það sem hv. þingmaður er hér að vísa til eru styrkveitingar sem hafa skilað mjög miklu þegar kemur að losun. Það er útgangspunkturinn. Menn geta hins vegar ekki farið að velja þá umsækjendur út frá einhverju öðru heldur en jafnræði. En útgangspunkturinn er að minnka losun fyrir 2030 og reyna að nýta þá fjármuni eins vel og hægt er. Það er inni í þessu líka af því að farið var úr ívilnunum. Þótt ég hefði nú viljað hafa ívilnanirnar áfram, af því að mér finnst það betra ferli heldur en að hafa þetta í Loftslags- og orkusjóði, þá var sú leið farin. En sömuleiðis þegar menn eru að styrkja orkuskiptin bæði á litlum og stórum bílum þá reikna þeir út hvað við fáum í rauninni fyrir hverja krónu í minnkandi losun. Við þekkjum t.d. að það er mjög gott fyrir stóru bílana að fá þá yfir á rafmagn vegna þess að útblástur þeirra er miklu meiri en hjá litlu bílunum, svo dæmi sé tekið. Þetta á auðvitað við um fleira en bara það. Það er þarna allra handa annar útblástur. En þetta hefur verið nálgunin, að forgangsraða í það að draga úr losun fyrir 2030.