Störf þingsins.
Herra forseti. Almenn sátt hefur ríkt um að Íslendingar sem herlaus þjóð taki þátt í varnarsamstarfi með öðrum NATO-ríkjum á borgaralegum forsendum, þ.e. í formi mannúðaraðstoðar og aðstoðar við uppbyggingu nauðsynlegra innviða á stríðshrjáðum svæðum. Þannig höfum við sent stoðtæki og teppi til Úkraínu, tekið þátt í að byggja upp færanleg neyðarsjúkrahús og þannig má áfram telja. Hjá núverandi ríkisstjórn hefur átt sér stað stefnubreyting sem ekki ríkir sátt um. Við sinnum ekki lengur aðstoð á borgaralegum forsendum í Úkraínu en kaupum í staðinn vopn til að nota í stríðsátökum. Hæstv. utanríkisráðherra kallar eftir því að við Íslendingar fullorðnumst í varnarmálum og setur það ákall í samhengi við friðarboðskap og aðstoð á borgaralegum forsendum sem ég skil sem svo að fullorðið fólk eigi ekki að standa í nú um stundir. Byssur til að drepa fólk sé meira fullorðins. Við þurfum að fullorðnast og horfast í augu við hvernig staðan er í heiminum, segir utanríkisráðherra. Þetta er ótrúlegur málflutningur, forseti, sem hlýtur að hljóma skelfilega í eyrum sumra stjórnarliða. Við vitum hitt, að friður er forsenda velferðar, frelsis og mannréttinda og að allir þrá að lifa við frið og öryggi.
Hvað merkir það í þjóðaröryggisstefnunni að við Íslendingar tökum þátt í varnarsamstarfi á borgaralegum forsendum? Því þarf að svara og við þurfum að vera viss um að þjóðaröryggisstefnan sé ekki bara orðin tóm og það þarf að bera ákvarðanir, m.a. í utanríkismálum, saman við það sem í henni stendur. Það er enginn hörgull á verkefnum á sviði mannúðaraðstoðar og innviðauppbyggingar í Úkraínu sem mikilvægt er að styðja og enginn íslenskur ráðamaður má vera feiminn við að tala fyrir friði og friðsamlegum lausnum.
