raforkulög.

Frú forseti. Svarið við spurningu hv. þingkonu Lenyu Rúnar Taha Karim er nei. Það er mikil einföldun að halda því fram að öll svör felist í meiri orkuöflun. Að sjálfsögðu þurfum við að afla meiri orku til langs tíma, að sjálfsögðu þurfum við að gera það. En ég hef komið hingað upp nokkrum sinnum á þessum árum sem liðin eru frá síðustu alþingiskosningum og spurt m.a. hæstv. umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra hvernig hann hyggist tryggja það að ný orkuframleiðsla gangi m.a. til orkuskipta, sem ég held að við séum öll sammála um að sé nauðsynlegt. Hann hefur ekki enn þá getað svarað því af því að staðreyndin er sú að það er ekkert í löggjöf eða kerfinu okkar sem tryggir það.

Hvað gerum við þá? Þá setjum við inn leiðir til að tryggja það. Við byrjum á því að reyna það. En við setjum okkur fyrst og fremst atvinnustefnu til langs tíma og tökum pólitískar ákvarðanir um það hvernig við viljum nýta þessar náttúrulegu auðlindir okkar, sem eru takmarkaðar þó að þær séu endurnýjanlegar, fá fyrir þær sem best verð en einnig nýta þær til að byggja upp verðmæt störf fyrir fólkið í landinu. Það verður líka að hanga saman.

Hvað náttúruvernd varðar þá er alveg rétt, eins og hv. þingkona bendir á, að hún verður mjög oft út undan í samtalinu hér um orkuöflun og sumir ganga meira að segja svo langt að telja mat á ákveðnum umhverfisáhrifum af framkvæmdum vera til mestu óþurftar. Að sjálfsögðu þarf það allt að vera í lagi. Svo notum við rammaáætlun til að raða kostunum. Við höfum hins vegar sem samfélag ekki leyst þau vandamál sem snúa að öflugu flutningskerfi um allt land og betri orkunýtni (Forseti hringir.) og því að koma í rauninni þeirri orku sem við viljum framleiða á rétta staði.