Seðlabanki Íslands.

Hæstv. forseti. Ég hlustaði af athygli á ræðu hv. þingkonu Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur í þessu máli og ég hef einnig kynnt mér minnihlutaálit 1. minni hluta sem stallsystir mín, hv. þingkona Oddný G. Harðardóttir, ritaði enda situr hún fyrir okkar hönd í efnahags- og viðskiptanefnd. Ég hjó eftir því í máli þingkonunnar að hún ítrekaði þá von mína og trú að hér væri um mistök að ræða, að breytingin sem gerð hefur verið í meðferð hv. efnahags- og viðskiptanefndar, þess eðlis sem getið er í nefndarálitinu, að fella brott heimild Seðlabankans, hljóti að vera mistök, og eins og stundum hefur verið sagt hér í gegnum árin og áratugina að allir skynsamir menn hljóti að skilja að þetta gangi ekki. Ég ætla að koma með aðra kenningu og spyrja hv. þingkonu Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur um álit hennar á henni. Ég held að þetta séu ekki mistök. Ég held að þetta sé pólitískur ásetningur. Ég held að hér séum við að sjá mynstur í starfi þingnefnda undir þessari ríkisstjórn, mynstur sem m.a. mátti lesa út úr afgreiðslunni á búvörulögunum hér fyrr í vetur úr hv. atvinnuveganefnd, mynstur sem bendir til þess að meiri hlutinn hér á Alþingi geri allt sem í hans valdi stendur til að styðja, eins og það hefur verið orðað, ótakmarkaðar hagnaðarvonir, hvort heldur það er bankanna, milliliðanna í landbúnaði og matarframleiðslu, stórútgerðarinnar, ég get haldið áfram að lesa upp dæmi um slíka aðila sem virðast njóta sérstakrar náðar í augum meiri hlutans.