fjárlög 2025.
Virðulegur forseti. Það er bara mjög eðlilegt og mikilvægt, finnst mér, að taka umræðu um þetta sem hv. þingmaður er að nefna hér, þ.e. þessi skilyrði, vegna þess að það er auðvitað þannig núna, nokkrum árum eftir að úrræðinu var komið á, að það er komin nægileg reynsla til að leggja mat á það hvort kerfið sé í raun og veru að ná þeim markmiðum sem að var stefnt. Við getum sagt út frá tölum að úrræðið virki, þ.e. það er búið að veita 9 milljarða króna í nafni úrræðisins frá 2021 fyrir ríflega 900 íbúðir. Það breytir því ekki að áhyggjurnar eru ekki á bak og burt og það breytir því heldur ekki að við erum að sjá ungt fólk sem horfist í augu við miklar áskoranir í því að komast inn á húsnæðismarkaðinn, það er staðreynd, þannig að við erum að tala um hvernig ákveðin sjónarmið togast á í þessum efnum.
En mig langar bara aðeins undir þessari spurningu hv. þingmanns hér, af því að ég held að við deilum alveg þessum vangaveltum og þessum áhyggjum — það eru núna víða um Evrópu og víða um heim umræður um mikilvægi eða réttmæti þess að opinber húsnæðisstuðningur sé aukinn, þ.e. að það sé farsæl og góð leið til að auka framboð á húsnæðismarkaði. Við höfum verið að stíga skref en við þurfum kannski að gera þau enn þá fleiri til að stuðla að þessum stöðugleika. Þetta hefur OECD talað um, þetta hefur AGS talað um, þetta hefur Evrópusambandið talað um, að auka aðkomu ríkjanna að uppbyggingu á húsnæði á viðráðanlegu verði fyrir venjulegt fólk (Forseti hringir.) og ég held að við höfum ekki efni á því að loka eyrunum fyrir fjölbreyttum leiðum og umræðu um þessi mál.
