útlendingar.

Forseti. Óværu, segir hv. þingmaður og talar um fólk. Hv. þingmenn koma hingað upp einn af öðrum og segjast ekkert skilja í því hvernig mér detti í hug að þau séu að leggja til dauðarefsingar. Ég ætla því að umorða spurninguna fyrir hv. þingmann. Ákvæði af þessu tagi, sem lagt er til með þessu frumvarpi, myndi heimila íslenskum stjórnvöldum að senda fólk sem brotið hefur af sér — ég vil biðja hv. þingmenn um að gefa þingmanninum tækifæri til að hlusta á spurninguna mína, ég fæ að hinkra á meðan. Ákvæði af þessu tagi myndi heimila íslenskum stjórnvöldum að senda fólk sem brotið hefur af sér og hlotið fangelsisdóm fyrir þangað sem ella væri ekki hægt að senda það vegna þess að það væri jafnvel í lífshættu. Það er undantekningin sem er verið að gera. Ekki að það sé verið að senda viðkomandi til Ítalíu heldur í lífshættu. Er þingmaðurinn hlynntur því að gerð sé undantekning á þeirri reglu? Það sem er verið að leggja til hér er undantekning á grundvallarreglu þjóðaréttar, reglu sem gildir í öllum ríkjum óháð því hvort þau hafa gengist undir hana eða ekki, svo mikil grundvallarregla er hún, um að það megi ekki senda fólk þangað sem það er í lífshættu. Er hv. þingmaður hlynntur því að við gerum það og setjum reglu, undantekningu, sem gildir ekki í neinum vestrænum ríkjum og ekki neinu ríki að mér vitandi? Hún gengur gegn grundvallarreglum þjóðaréttar. Mig langar þá að spyrja hv. þingmann hvort hann sé hlynntur því að við segjum okkur úr lögum þjóðaréttar, úr samfélagi þjóðanna.