Þjónusta við börn með fjölþættan vanda.
Frú forseti. Ég vil byrja á því að þakka fyrir þessa mikilvægu umræðu hér á Alþingi. Það er brýnt og þarft að ræða þetta og ég efast ekkert um að þingheimur er samstiga í viljanum til að bregðast við þótt okkur geti vissulega greint á um leiðir. Ég hef miklar áhyggjur af þeim börnum og ungmennum sem leiðast út í vímuefnaneyslu og ætla aðeins að bera þar niður. Þetta eru jafnvel mjög ung börn. Þau koma oft frá brotnum heimilum og hafa ekki fengið þann stuðning sem þarf og eru oft auðvitað að glíma við aðrar áskoranir líka. Mér hefur þótt mjög nöturlegt að heyra frásagnir foreldra sem eiga börn í neyslu um skort á markvissum úrræðum sem grípa þennan hóp. Auðvitað eru til úrræði og meðferðir, gott fagfólk sem vinnur frábært starf, en við vanmetum því miður þörfina. Reyndar er það sú staða sem blasir við okkur almennt þegar fjallað er um fólk með vímuefnavanda; samfélagið vanmetur fjöldann, vanmetur þörfina á góðum úrræðum og meðferðum og við náum ekki að sinna þeim fjölda sem þarf stuðning og hjálp.
Þetta er sérstaklega sárt þegar kemur að börnum. Það er einhvers konar vitnisburður um þá forystu sem þarf í þessum málaflokki að Stuðlar geti ekki sinnt meðferðarhlutverki sínu vegna þess að meðferðarheimilið er í raun og veru orðið gæsluvarðhaldsfangelsi. Það er einhvers konar vitnisburður en það er ekki góður vitnisburður. Það er heldur ekki gott að loka þurfi svona mikilvægri starfsemi yfir sumarmánuðina eins og við sáum síðasta sumar. Það eflir ekki þjónustu. Það er ekki aukið öryggi fyrir börn. Ég er reyndar þeirrar skoðunar að það þurfi að stórefla meðferðarstarfið á Stuðlum og eftir atvikum að koma á fót nýju úrræði sem er sérsniðið fyrir ungt fólk og börn með vímuefnavanda og sem tryggir mikla eftirfylgni í langan tíma. Því fyrr sem einstaklingur, og ekki síst barn, kemst úr viðjum fíknar því betra og fjármunirnir sem sparast fyrir ríki og sveitarfélög eru miklir, að ekki sé talað um sálarheill barna og fjölskyldna þeirra.
Ég vil að lokum harma hversu hægt gengur að hnika málum til betri vegar. Árið 2015 komu út skýrslur sem römmuðu vel inn þann vanda sem við er að etja þegar kemur að börnum með fjölþættan vanda. Nú níu árum síðar erum við enn í nákvæmlega sömu umræðunni. Við verðum að hreyfa okkur hraðar.
