Þjónusta við börn með fjölþættan vanda.

Forseti. Ég vil byrja á að þakka hv. þm. Þorbjörgu Sigríði Gunnlaugsdóttur fyrir þessa umræðu, að brydda upp á henni hér. Ég held við séum öll sammála um það hversu mikilvægt umræðuefnið er, bæði hvað varðar stöðu barna með fjölþættan vanda og sömuleiðis aukið ofbeldi á meðal barnanna okkar. Þær aðgerðir sem hafa verið nefndar, bæði sem tillögur og margar þær aðgerðir sem lagt hefur verið í, eru góðar og gildar. Margar af þeim aðgerðum sem hafa verið lagðar til snúast um viðbragð við ofbeldishegðun barna en eitthvað er um fyrirbyggjandi úrræði á borð við úrræði fyrir börn sem eru hvorki í skóla eða vinnu, ungmennastarf, fræðslu og forvarnir. En börnin læra fyrst og fremst það sem fyrir þeim er haft, eða eins og stundum er sagt: Börnin læra ekki það sem þeim er sagt, þau læra það sem þeim er sýnt.

Ég sakna þess að gerð sé úttekt, að gerð sé ítarlegri rannsókn á því hvernig unga fólkið okkar, börnin og sérstaklega fólk sem var á viðkvæmu félagslegu skeiði í gegnum Covid-heimsfaraldur og aðrar aðstæður sem hafa verið á undanförnum árum — þær kannanir sem hafa verið gerðar á því hvers vegna börnin okkar eru farin að bera vopn eru sláandi. Þau segjast vera að verja sig. Verja sig fyrir hverju? Við fullorðna fólkið berum ábyrgð, fólk í valdastöðum ber enn meiri ábyrgð. Hvar eru aðgerðir ríkisstjórnarinnar til þess að snúa við þeirri þróun að það sé eðlilegt að beita hörku og ofbeldi til að leysa vandamálin? Þvert á móti hefur ríkisstjórnin ýtt undir bæði þá orðræðu (Forseti hringir.) og þau skilaboð að það þurfi aukna hörku og aukið ofbeldi. Börnin læra ekki það sem þeim er sagt, þau læra það sem þeim er sýnt.