Starfsmannaleigur og vinnumansal.

Virðulegur forseti. Ég vil byrja á að þakka fyrir þessa mikilvægu umræðu. Þetta er mein í íslensku samfélagi þegar farið er á svig við réttindi og skyldur starfsfólks. Það sem mig langar að koma inn á hérna sérstaklega eru samkeppnisskilyrði þeirra fyrirtækja sem eru með allt sitt á hreinu. Það er alveg sjálfstætt vandamál í þessum efnum þegar fyrirtæki fara á svig við lög og reglur, hvort sem það er á forsendum þess að nýta vinnuafl sem hingað kemur með einum eða öðrum hætti á forsendum mansals eða launaþjófnaður, eins og hefur verið í umræðunni á undanförnum vikum. Allt hefur þetta þau áhrif að samkeppnisstaða þeirra fyrirtækja sem eru með allt sitt á hreinu og vilja gera vel er verri en eðlilegt og rétt er. Starfsmannaleigur sem slíkar, ég held að það sé ekki ástæða til þess að stimpla þær sem sérstakt mein. Þær geta verið jafn ólíkar og fyrirtæki almennt eru. Það eru þeir sem misnota regluverkið sem um þær gilda sem verða áfram og hafa verið mein í íslensku atvinnulífi. Það er það sem ég held að við þurfum að horfa á, að við komum málum þannig fyrir með bæði eftirliti og framfylgni reglna að fyrirtæki séu að keppa á jafnréttisgrundvelli, í hvaða geira sem það er, hvort það er byggingargeiri, ferðaþjónusta eða önnur þjónustuveiting, að það sé jafnt gefið. Hluti af því er að sjálfsögðu að starfsmannaleigur fari eftir lögum og reglum og tryggi þau réttindi (Forseti hringir.) sem aðrir starfsmenn njóta en sömuleiðis að hart sé tekið á öllu er varðar (Forseti hringir.) mögulegt vinnumansal og launaþjófnað og þar fram eftir götunum.

(Forseti (ÁsF): Ég minni þingmanninn á að ræðutíminn er tvær mínútur.)