hollustuhættir og mengunarvarnir.

Herra forseti. Ég þakka hv. þm. Jens Garðari Helgasyni fyrir ágæta ræðu. Hann kom inn á margt sem væri áhugavert að ræða frekar. Það sem kannski vakti þó sérstaka athygli mína í ræðu hv. þingmanns voru áhrif regluverks Evrópu á áframhaldandi þróun mála í Evrópu, þ.e. sú staðreynd að Evrópa er í hinu stóra samhengi heldur að dragast aftur úr í fjárfestingu og framleiðslu. Ég velti því fyrir mér hvernig hv. þingmaður sér fyrir sér framhaldið í þessu, því að ef þessi rökstuðningur, um að það verði alltaf að draga úr umhverfisins vegna, verður keyrður á hvert málið á fætur öðru, þá endar maður að lokum með að spyrja sig: Er þá ekki bara best fyrir okkur öll sem viljum umhverfinu allt hið besta, og viljum sem minnsta mengun, að framleiðsla í Evrópu dragist sem allra mest saman og þar af leiðandi mengunin líka? Þá kemur líka upp hin spurningin sem hv. þm. Jens Garðar Helgason getur kannski svarað: Trúa menn því að framleiðslan leggist þá bara af, að framleiðslunni verði hætt eða flyst hún eitthvert annað?

Önnur spurning sem má spyrja sig: Virðir svona mengun einhvers konar hreppamörk? Loftslagsmengun; ef þú mengar bara í Fjarðabyggð er mengunin þá bara í Fjarðabyggð? Sú losun sem er að eiga sér stað víða um heim og er, eins og hér hefur verið vikið að, langmest í ákveðnum löndum í Asíu og Afríku, virðir hún eitthvað frekar hreppamörk? Þetta eru nokkrar vangaveltur sem ég myndi hafa gaman af að þingmaðurinn brygðist við.