Menntasjóður námsmanna.

Frú forseti. Það er ekki nema von að hv. þingmaður spyrji. Þetta er nokkuð sem ég hef velt mikið fyrir mér og lengi. Hvað er hægt að gera í þessu? Er eitthvað hægt að gera í þessu? Sem miðju- og skynsemishyggjumaður vonast maður alltaf til þess að menn komist að skynsamlegri niðurstöðu. En getur verið að þessi pendúll sem hv. þingmaður nefndi þurfi bara alltaf að fá að sveiflast of langt í aðra hvora áttina og svo komi tímabil þar sem hann er á réttum slóðum? Það er það sem ég óttast en við hljótum samt að vilja komast hjá því. Hvar sem menn standa pólitískt séð ættu þeir að geta komið sér saman um að við viljum komast hjá því að pendúllinn sveiflist of langt í aðra hvora áttina. Besta leiðin til þess, sérstaklega í tengslum við umræðu um menntun, er sú að líta til grundvallargilda menntunar eins og þau hafa verið skilgreind um aldir og árþúsund, að menntun snúist ekki um að innræta fólki ákveðna skoðun heldur að auðvelda fólki að hugsa, búa til tengingarnar í heilanum sem hv. þm. Jón Pétur Zimsen nefndi hér áðan, gera fólki kleift að rökræða og leyfa sér að vera ósammála þegar svo ber undir og jafnvel að leyfa sér að skipta um skoðun ef menn heyra eitthvað sem þeir telja að sé kannski réttara en það sem þeir töldu fyrir. Ég vona að sú verði raunin en mér finnst þróunin ekki vera í þá átt. Þess vegna hef ég gert þetta að umtalsefni í tengslum við þetta frumvarp. Það er ekki gott ef skattgreiðendur, ríkið, eru að styðja við auknar öfgasveiflur hvað námið varðar. Það á að styðja við grunngildi náms.