157. löggjafarþing — 3. fundur,  11. sept. 2025.

fjárlög 2026.

1. mál
[18:10]
Horfa

utanríkisráðherra (Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir) (V):

Virðulegi forseti. Áður en ég svara spurningunni vil ég fyrir hið fyrsta taka undir margt sem hv. þingmaður sagði, nema endalaus ónot í garð Evrópusambandsins. Stóra myndin er sú að ég held að það sé farsælt í íslenskum stjórnmálum hvernig við, ólíkir flokkar, höfum þó haft þann metnað að standa vörð um ákveðin grundvallargildi sem sameina okkur öll um lýðræði, frelsi og mannréttindi; að standa með minnihlutahópum og reyna að undirstrika m.a. í mannréttindaráðinu áherslur okkar á nákvæmlega þessa þætti. Þetta var m.a. gert þegar hv. þingmaður var í utanríkisráðuneytinu sem aðstoðarmaður og ég held að þetta sé mjög mikilvægt. Hvað varðar þjóðaratkvæðagreiðsluna, eins og ég hef sagt, er hún ekki á þingmálaskrá. Það vita allir að hún verður eigi síðar en 2027 en það hefur líka komið fram að hún getur orðið áður.

Það er því alveg ljóst að þingsályktun um þjóðaratkvæðagreiðslu — um að leyfa þjóðinni að taka þetta einfalda, væga skref, leyfa henni að segja okkur hvort við eigum að halda áfram þannig að hún á endanum sjái fram á samning, tryggja henni tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðslu — er ekki að fara bakdyramegin, eins og hv. þm. Sigmar Guðmundsson sagði svo snilldarlega hér í gær: Það er ekki að fara bakdyramegin eina eða neina vegferð þegar þjóðin er spurð heldur erum við einmitt hrein og bein í okkar nálgun. En það hefur komið margoft fram í máli okkar forystumanna eða -kvenna í ríkisstjórninni að þetta er eigi síðar en 2027. En við áskiljum okkur þann rétt að meta það ef svo ber undir, ef hagsmunir Íslands eru þess eðlis, að spyrja þjóðina fyrst fyrr. Ég get því ekkert sagt til um það endilega hvort að hún verði 2026. Það er alla vega ljóst að hún verður eigi síðar en 2027. Það er eitthvað sem við vitum og við göngum út frá og við erum bara allar sáttar með það.