umræða um bókun 35.

Frú forseti. Ég hafði reyndar ekki áttað mig á því að þessir textar væru ekki tilbúnir. Ég var ekki kominn lengra en að fara yfir mína fyrstu ræðu en þær voru svolítið fleiri. Auðvitað er það alveg ófært, frú forseti, að við séum að ræða hér þetta mikilvæga mál, bókun 35, sem varðar fullveldi íslensku þjóðarinnar að okkar mati og margra annarra, fræðimanna, að þegar við förum fram á það að ræður frá þessu máli frá því í vor séu tilbúnar í texta. Það er ekkert hlægilegt, þó að einhverjir þingmenn hér brosi þegar við förum fram á þetta. Þetta er auðvitað ekkert hlægilegt. Og að kalla þetta eitthvað öfgafullt — öfgafullt, eins og hv. þm. Kolbrún Baldursdóttir fór með hér áðan, og brjálæðislegt og álíka geðveiki, þessi orð sem hún viðhafði, þegar við erum heiðarlega að tala hér um fullveldi þjóðarinnar og reyna að verja fullveldi þjóðarinnar, (Forseti hringir.) það sem við trúum á. Að kalla það geðveiki, brjálæðislegt, öfgafullt er ekki sæmandi þinginu.