Störf þingsins.

Virðulegi forseti. Fólk er alls staðar og hvergi. Þetta voru orð Markus Lingmans doktors á ráðstefnu um nýsköpun í heilbrigðisþjónustu sem heilbrigðisráðuneytið og menningar-, nýsköpunar- og háskólaráðuneytið stóðu fyrir í síðustu viku. Þessi orð lýsa því miður stöðu margra; fólks sem leitar sér lækninga, fer vítt og breitt um kerfið en fær samt aldrei raunverulega bót meina sinna. Það kann að fá hjálp við einu vandamáli en situr eftir með annað, jafnvel verra en áður. Við höfum öll heyrt frásagnir fólks í fjölmiðlum sem er að upplifa þetta. Það sem snertir mest eru auðvitað sögur foreldra sem misstu börnin sín. Börn sem fengu þjónustu, voru alls staðar í kerfinu, en ekkert passar í raun við þarfir þeirra.

Við höfum hæft fagfólk og mikla þekkingu innan kerfisins og við eyðum verulegum fjármunum í að þjónusta fólk en samt upplifir fjöldi einstaklinga að þeir séu alls staðar og hvergi. Þetta er ekki séríslenskt vandamál, eins og kom fram á fyrrgreindri ráðstefnu þá kljást kerfi annarra landa við sama vandamál. Ástæðan er sú að kerfin okkar eru of afmörkuð. Þau horfa of mikið á flokka vandamála út frá skipulagi og fjármögnun kerfisins frekar en einstaklinginn sjálfan. Að auki eyðum við dýrmætum tíma og fjármunum í að vísa fólki frá vegna þess að það passar ekki inn. Lausnin er alltaf einstaklingsmiðuð þjónusta. Einstaklingsmiðuð þjónusta þarf ekki að vera dýrari. Hún getur verið ódýrari ef við vinnum saman. Við þurfum að horfa í augun á fólkinu okkar, hlusta og vinna þvert á sílóin.

Það á ekki að vera ábyrgð einstaklingana að rata um kerfin, það er á ábyrgð kerfanna að vinna saman. Við Íslendingar erum í einstöku tækifæri sökum smæðar, ríkidæmis, innviða og ótrúlegrar hæfni hjá fagfólkinu okkar. Núverandi ríkisstjórn er farin að taka til. Ég trúi því að við munum vinna saman að lausn svo enginn þurfi að vera í þeirri stöðu að vera alls staðar og hvergi.