almannatryggingar.

Virðulegi forseti. Ég þakka hv. þingmanni fyrir, en ég held að hann geri sér grein fyrir því að ég hefði líklega ekki flutt þessa ræðu hér áðan ef ég teldi þessar áhyggjur óþarfar. Hv. þingmaður þekkir, rétt eins og ég, vinnumarkaðinn nokkuð vel og samspil vinnumarkaðarins við ríkið og ríkisfjármálin. Það er þessi þríliða sem ekki má slíta í sundur. Ég hef áhyggjur af því að þarna sé ríkið að stíga fram með ákvörðun sem mun hafa veruleg áhrif á vinnumarkaðinn í heild. Það kom fram í máli hv. þm. Ingibjargar Isaksen áðan að ef bætur hefðu verið tengdar við launavísitölu fyrir 30 árum síðan þá hefðu bótaþegar borið miklu minna úr býtum en þeir gera í dag. Lágmarkslaun, og það þekkir hv. þingmaður sömuleiðis vel, hafa hækkað hvað mest á síðustu tíu árum, leyfi ég mér að segja, í íslensku samfélagi og það er orðið ákveðið vandamál að launabil á milli ófaglærðra og faglærðra er að minnka. Það er eitthvað sem ég held að geti orðið krefjandi viðfangsefni í kjarasamningum framtíðarinnar. Ég ætla að ítreka það að bætur hækki hraðar en laun. Lágmarkslaunavísitala hefur að jafnaði vaxið hraðar á síðustu árum heldur en vísitala neysluverðs og það veit hv. þingmaður.