almenn hegningarlög.

Frú forseti. Ég tók eftir því í greinargerðinni að hv. þingmaður vísaði í Handyside dóminn eins og við gerðum hérna í norrænu málflutningskeppninni í lagadeild. Það er ekki vísan til þeirra dómafordæma sem eru „relevant“ í dag. Það sem ég vil hins vegar segja í tengslum við niðurstöðu Hæstaréttar er að ég hef ekki forsendur til að vefengja mat dómenda Hæstaréttar á því hvað telst hatursorðræða eða ekki. Ég geri það ekki. Ég var ekki krafin svara hvað það varðar. Hins vegar er þetta frumvarp ekki til þess fallið að létta neitt á óskýrleika. Hafi hv. þingmaður áhyggjur af því að dómendur séu að vinna í of matskenndu lagaumhverfi þá vil ég fá að segja að þetta frumvarp gerir ekkert annað en að auka á það svigrúm til mats og gera þetta miklu matskenndara ef eitthvað er. Þeir verða að hafa sjálfstætt mat á því hvað telst til hatursorðræðu og hvað ekki. Ég sé ekki hvernig þetta tiltekna frumvarp er eitthvað til þess fallið.(SÁA: Löggjafinn hefur mat á því.) Ég er alveg sammála því að löggjafinn hafi mat á því. Ég væri svo sannarlega tilbúin að taka þá umræðu væri hér eitthvað fyrir hendi annað en það að hv. þingmaður sé ósáttur við þróun í dómaframkvæmd. Hér er ekki um að ræða einhvers konar konkret umfjöllun um það hvar mörkin liggja. Það er bara mjög ítarleg umfjöllun um að það séu einhver mörk en ekki hvar þau eigi að liggja, það er ekkert hér í lögskýringargögnum sem liggja hér fyrir fram okkur sem sýnir dómendum skýran vilja löggjafans í þessu. Ég væri gjarnan til í að halda þeirri umræðu áfram en ég sé hana ekki og ég er ágætlega læs. Mitt „teik“ hérna er: Það er ekki hægt að tala um hatursorðræðu án þess að tala með ítarlegum hætti um upplýsingaóreiðu. Ég endurtek: Hatursorðræða og upplýsingaóreiða eru bestu vinkonur, þær eru alltaf saman og það verður að tala um þær í sömu andrá. Það verður að gera það.