aðgerðir vegna fíkni- og geðvanda barna.

Frú forseti. Málið er mjög einfalt. Börn eru að deyja. Þetta er einfalt fyrir foreldra sem horfa upp á börnin sín hingað og þangað, neytandi harðra fíkniefna. Við getum ekkert beðið eftir einhverjum byggingum. Í Covid náðum við á tíu dögum að byggja upp sérhæfða og flókna þjónustu, sérdeild á tíu dögum. Hvers vegna í ósköpunum er ekki hægt að gera eitthvað í þessum málum núna? Er það vegna þess að við hérna, efsta lagið í samfélaginu, þingmenn, fólk í sveitarstjórnum, tengjum ekki við þennan veruleika, að eiga börn sem fólk veit ekki hvar er á nóttunni, eiga börn þar sem þú veist ekki hvort næsta símtal sé frá sjúkrahúsi, að barnið liggi þar á milli lífs og dauða? Að hlusta hér á hæstv. ráðherra segja að við ætlum að bíða eftir úrræðum sem eru í byggingu, það séu laus pláss, þess vegna sé fólk að fara erlendis að leita sér þjónustu, hunsa hvað foreldrarnir segja, láta sér það í léttu rúmi liggja — það er hægt að taka næsta flug út. Það eru einn til tveir dagar að komast í meðferð. Í stað þess er þessu bara rutt á undan sér og áhyggjur foreldra eru bara látnar lönd og leið. Í boði hvers er þetta? Það er ekkert hægt að horfa til baka og segja: Auðvitað er ástandið búið að vera vont lengi. Eigum við bara að láta fleiri deyja á leiðinni? Það þarf að bregðast við núna strax. Ég vona að enginn hér inni eigi börn sem eru í fíknivanda. Ég þekki það úr mínu starfi að þegar slíkt er þá eru ekki bara fjölskyldurnar heldur stórfjölskyldan öll undir og vinir og vandamenn. Ég hvet ráðherra til að svara þeirri spurningu: Hvernig í ósköpunum erum við ekki löngu byrjuð að byggja bráðabirgðaúrræði fyrir börn í miklum fíkni- og geðvanda? Og hvers vegna er ekki hægt að nýta meðferð erlendis þar sem eru tilbúnar þjónustustofnanir?