Störf þingsins.

Virðulegi forseti. Ég hef haft þau forréttindi að sitja hér á Alþingi frá því í vor og starfa í velferðarnefnd. Það hefur veitt mér skýra innsýn í stór og oft flókin mál og ekki síst í veikleika velferðarkerfisins. Í fyrri störfum mínum og sem sveitarstjórnarmaður hef ég líka séð sömu áskoranir endurtekið, mál sem sitja fast, ábyrgð sem flakkar á milli kerfa og sveitarfélög sem standa eftir með þunga þjónustu án þess að ríkið axli þá ábyrgð sem því ber. Í velferðarkerfinu hafa of mörg mál setið á bið, of lengi verið á flakki milli kerfa og oft endað hjá sveitarfélögunum án skýrrar ábyrgðar ríkisins. Það er verið að breyta þessu. Mig langar sérstaklega að nefna frumvarp um framkvæmd öryggisráðstafana samkvæmt dómsúrlausn sem hæstv. félagsmálaráðherra mælti fyrir í gær. Þar er loks stigið skref sem löngu er orðið tímabært. Þjónusta við fólk með mjög flóknar þarfir hefur verið óljós og oft skilin eftir hjá sveitarfélögunum án viðeigandi stuðnings. Sömu stefnubreytingu sjáum við í málefnum barna með flóknar þjónustuþarfir. Um áramót tók ríkið formlega við þjónustunni og fram undan er heildarendurskoðun barnaverndarlaga. Þar þarf skýra sýn og skýrara hlutverk heilbrigðiskerfisins. Þjónusta barna á að byggjast á þörfum þeirra, ekki á mörkum kerfa.

Frú forseti. Mín pólitíska sannfæring er skýr: Ríkið á að axla ábyrgð. Sveitarfélög eiga ekki að standa ein og velferðarkerfið á að vera byggt utan um fólk en ekki stofnanirnar. Núverandi ríkisstjórn er að vinna í þá átt. Hún skilur verkefnið og er alvara með breytingar og ég er stolt að standa með þeim stjórnarmeirihluta. — Og já: Áfram Ísland.