Störf þingsins.

Frú forseti. Þegar við stöndum frammi fyrir stórum ákvörðunum um framtíð Íslands vil ég horfa ekki aðeins á tölur, slagorð eða skamman tíma, pólitík. Ég horfi á börnin mín, ég á þrjú börn, þrjú stjúpbörn og tvö barnabörn, alls átta ung líf sem munu erfða þær ákvarðanir sem við tökum í dag. Fyrir þeirra hönd vil ég vanda mig. Þjóðaratkvæðagreiðsla um aðildarviðræður að Evrópusambandinu snýst ekki um að ganga í ESB á morgun. Hún snýst um að skoða málið af yfirvegun, meta kosti og galla og taka upplýsta ákvörðun um framtíð Íslands. Það er ákvörðun sem ég mun taka ef ég fæ kost á því með það í huga hvað er best fyrir börnin mín og barnabörnin. Saga Íslands sýnir að framsýni skiptir máli. Harðar deilur voru uppi í samfélaginu í kringum um inngöngu Íslands í NATO árið 1949. Það var gert í þágu öryggis framtíðarkynslóða og ég held að við getum flest verið sammála um að það hafi verið skynsamlegt skref. Hart var einnig deilt um EES-samninginn á sínum tíma en að lokum varð hann samþykktur á Alþingi. Þegar sú ákvörðun var tekin var horft til atvinnu, menntunar og tækifæra fyrir ungt fólk. Þessar ákvarðanir voru ekki teknar af ótta eða annarlegum hvötum heldur með ábyrgð og framtíðarsýn að leiðarljósi. Í dag stendur unga kynslóðin frammi fyrir óvissu, forseti. Unga kynslóðin vill stöðugleika og tækifæri til náms og starfa og sterkt efnahagsumhverfi. Hún vill hafa raunveruleg áhrif á ákvarðanir sem snerta líf hennar og framtíð. Aðildarviðræður við ESB geta varpað ljósi á hvort og hvernig slíkt samstarf getur styrkt stöðu Íslands til lengri tíma. Við skuldum börnunum okkar og barnabörnum að ræða þetta mál af skynsemi og ró, ekki með hræðsluáróðri heldur staðreyndum, ekki með fyrirframgefnum niðurstöðum heldur með opnum huga. Þess vegna segi ég já við aðildarviðræðum um ESB, já við samtali, já við framsýni og já vegna barnanna minna og barnabarnanna sem eiga framtíðina.