Fangelsismál.

Virðulegur forseti. Mig langar hér í upphafi að þakka málshefjanda, hv. þm. Ásu Berglindi Hjálmarsdóttur, fyrir að hefja þessa sérstöku umræðu hér í dag um fangelsismál eða fullnustumál sem því miður eru allt of lítið rædd í þinginu en skipta gríðarlega miklu máli í öllu réttarvörslukerfinu. Undanfarin ár hafa verið umræður um þá stöðu sem dæmdir einstaklingar eru settir í, að þurfa að bíða eftir atvikum mánuðum saman eftir að geta tekið út refsingu sína vegna plássleysis í fangelsum landsins. Það hljóta allir að sjá hversu íþyngjandi það er ofan á það álag að fá refsingu að þurfa að bíða í óljósan tíma eftir því að geta setið af sér dóm. Því er sú uppbygging sem fyrirhuguð er á Stóra-Hrauni, sem hefur verið á teikniborðinu í töluverðan tíma, mikilvæg til að taka á þeim vanda sem æpir á okkur. Það er hins vegar ljóst að það eitt leysir ekki allan vandann en er klárlega til bóta og því ber að fagna.

Virðulegur forseti. Mig langar hins vegar í þessari umræðu að benda á þá stöðu sem uppi er á Kvíabryggju og viðkemur aðstöðu eða öllu heldur aðstöðuleysi, bæði fyrir vistmenn en ekki síður fyrir starfsmenn. Þar er aðstaða starfsmanna með öllu ólíðandi og þarfnast verulegrar lagfæringar. Í rauninni, virðulegur forseti, er ekki um stórar upphæðir að ræða og langt frá þeim upphæðum sem lagðar eru til hér og varða Stóra-Hraun. Því langar mig að spyrja hæstv. ráðherra hvað endurbótum á aðstöðu á Kvíabryggju líði, hvort hæstv. ráðherra hyggist ætla að beita sér fyrir þeim á næstu misserum og hvort gera megi ráð fyrir þeim í fjármálaáætlun sem við bíðum eftir hér í vor.