sauðfjárbúskapur.

Frú forseti. Ég þakka fyrir þessa umræðu og tek undir með þeim sem töluðu hér að það væri jafnvel óskandi að við hefðum lengri tíma. En svona er þetta. Fyrst þetta með sauðfjárræktina. Ég er ekkert viss um að þeir tímar renni upp að sauðfé fjölgi hér aftur eða sauðfjárbændum ef út í það er farið. Ég er ekki einu sinni viss um að það sé æskilegt. Æskilegast er að við búum svo um hnútana að starfsskilyrði í landbúnaði verði þannig að bændur, þeir sem hafa hug á að starfa í þessari mikilvægu atvinnugrein okkar, geti haslað sér völl þar sem þeir vilja innan þessarar stóru mikilvægu greinar, einhverjir í sauðfjárrækt og aðrir annars staðar. Þróunin þar fylgir bara tímanum. Það er alveg rétt að það er ekki bara stuðningskerfi sem tryggir skilyrði í landbúnaði, starfsskilyrði bænda, afkomu bænda, það er rekstrarumhverfið í sjálfu sér. Til að mynda þarf að tryggja að þær undanþágur sem löggjafinn er að veita frá samkeppnislögum í þessari atvinnugrein — að ávinningurinn skili sér betur til bænda og í ríkari mæli en verið hefur. Það myndi ég telja að væri eitt af lykilatriðunum.

En varðandi starfið fram undan þá tökum við þetta inn í, þetta er viðfangsefnið sem við erum að fjalla um. Við viljum vanda til verka og öllum steinum er velt við. Markmiðið er að reyna að tryggja nýsköpun eins og kostur er, auðvelda kynslóðaskipti, tryggja bætta afkomu bænda. Það liggur alveg fyrir að tækifærin felast ekki síst í Evrópusambandsaðild. Ég veit hverju Finnar náðu í gegn, ekki sem tímabundinni undanþágu heldur hvaða áhrif þeir höfðu bókstaflega á almenna landbúnaðarstefnu Evrópusambandsins og hvaða skilyrðum þeir náðu í gegn vegna þess að þeir eru með sinn norræna landbúnað, a.m.k. hluti landsins. Við erum þar með allt landið undir. Finnskir bændur vilja ekki ganga úr Evrópusambandinu. Þetta eru tækifæri og ég tel að það væri óðs manns æði, og það væri ekki skynsamlegt fyrir þá sem vilja veg íslensks landbúnaðar sem mestan, að skella skollaeyrum við því að skoða þau tækifæri sem felast í aðild.