utanríkis- og alþjóðamál 2025.

Virðulegi forseti. Ég vil byrja á því að segja að það veldur mér auðvitað gríðarlegum vonbrigðum að hv. þingmaður sé ekki sáttur við það sem ég segi. Þetta er auðvitað eitthvað sem ég þarf bara að lifa með. Auðvitað er alveg svakalegt þegar hv. þm. Sigmar Guðmundsson kemur og gefur manni svona einkunn. Búinn að sitja hérna og njóta þess að hlusta á ræðurnar og svo kom ég og hann bara varð að hafa orð á þessu, hvað þetta var agalegt. Ég get kannski gefið hv. þingmanni kók og súkkulaði á eftir til að róa hann og gera hann glaðan. En auðvitað hljóta þetta að vera mikil vonbrigði fyrir mig.

Lífeyrissjóðirnir, í mínum huga, ef við förum að ræða um það, eru allt of stórir á Íslandi. Mér finnst óskynsamlegt — við erum jafn fjölmenn og Leicester og ég hef oft notað það sem dæmi — og ég held að enginn í Leicester segi: Ókei, ég bý í Leicester og ég vinn í Leicester, ég vil hafa allan sparnaðinn minn í Leicester líka. Ég myndi telja að það væri mjög skynsamlegt — og það skiptir engu máli hvaða gjaldmiðil við erum með og hvort við erum í Evrópusambandinu eða ekki. Við myndum aldrei vilja, eins og hv. þingmaður vísaði í þá eru þeir stórir, að þeir færu allir strax út í einu. Ég hef verið þeirrar skoðunar mjög lengi að til þess að dreifa áhættunni, af því að þetta er sparnaður okkar Íslendinga, ættum við ekki að vera með öll eggin í sömu körfunni. Meðal Íslendingurinn er með vinnuna hér og hann á líklega húsnæði hér og ég tel það mjög óskynsamlegt að hafa sparnaðinn hér líka. En þú yrðir alltaf, alveg sama hvort við værum með dollara eða inni í Evrópusambandinu eða hvað það er, að trappa þetta niður. Ég hef barist fyrir því að lífeyrissjóðirnir hafi auknar heimildir fyrir því að fjárfesta í útlöndum. Síðan hefur það vakið athygli mína að þeir hafa ekki verið að nýta þær heimildir til fullnustu, því miður segi ég.