Geðheilbrigðismál.

Frú forseti. Ég vil þakka fyrir ágæta umræðu um þetta mál og reyndar fagna því í hvert skipti sem þessi málaflokkur, eins víður og flókinn hann er, er tekinn til umfjöllunar hér á þinginu. Ég hef sjálfur talsvert talað um geðheilbrigðismál í samhengi við fíknivanda, bæði þegar kemur að börnum og ungmennum en líka fullorðnu fólki. Ég held að við vitum það öll í þessum sal að þetta er gríðarlega flókinn vandi. Úrræðin sem þurfa að vera til staðar ná yfir fleiri en eitt ráðuneyti og þau teygja sig auðvitað líka inn til sveitarfélaga og til sjálfseignarstofnana og aðila sem eru að gera gott þarna úti á akrinum. Þessi ríkisstjórn hefur bætt verulega í þegar kemur að fíknivandanum og það er gríðarlega mikið fagnaðarefni. Mig langar t.d. að benda á þá staðreynd að það hefur oft verið talsvert flókið fyrir fólk sem er með fjölþættan vanda að fá aðgengi að tilteknum geðúrræðum vegna þess að til staðar er fíknivandi. Svona fer fólk einhvern veginn á milli þannig að þetta kallar líka á ansi mikla samhæfingu, bæði á milli ráðuneyta, milli ráðuneytisstofnana og fólks sem vinnur gott starf úti á akrinum. Við getum nefnt fangelsin sem dæmi. Við vitum það auðvitað að fangar eru oft með fíknivanda og annan geðrænan vanda. Það hefur oft verið mjög flókið fyrir fangelsin að koma föngum sem sárlega þurfa á því að halda að komast í annað úrræði en að vera lokaðir inni í fangaklefa. Það hefur verið mikið samtal um þetta og mikill vilji til að leysa þetta á milli viðeigandi ráðuneyta. Við höfum líka talsvert talað um börn og ungmenni og þá nöturlegu stöðu að fjöldi foreldra og barna þarf að fara erlendis eftir þjónustu sem er ekki til staðar hérna á Íslandi. Þetta er hugmynd sem er verið að efla og er auðvitað partur af almennu geðheilbrigði fyrir þá sem á þurfa að halda.

Mér finnst að við eigum að taka undir fjölbreytnina í þessu öllu. Ef það er þannig að börn og ungmenni þurfa að komast erlendis í skjól af því að einhver tiltekin þjónusta er ekki í boði hér (Forseti hringir.) eða þá hreinlega af því að foreldrarnir og börnin vilja það og telja að það sé barninu fyrir bestu þá finnst mér sjálfsagt að kerfið taki utan um það. En ég kalla eftir öfgalausri umræðu um þessi mál. (Forseti hringir.) Við vitum öll að það eru langir biðlistar. Úrræðin eru flókin og margþætt og ég held að það sé nokkur samhljómur á milli þingmanna um það að við viljum almennt gera betur í þessum málaflokki.