Geðheilbrigðismál.

Virðulegur forseti. Ég get tekið undir lokaorð síðasta ræðumanns um það að fjölbreytni í þróun þjónustu sé jákvæð. Ég held að það sé til velfarnaðar fallið að horfa ekki bara á einhverja heildarlausn fyrir mjög stóran hóp. Eins og ég sagði í fyrri ræðu minni þá eru þeir sem glíma við geðsjúkdóma og einhverfir, af því að þeir hafa verið hér sérstaklega til umfjöllunar, svo ofboðslega fjölbreyttur hópur. Það á auðvitað við um alla þá sem glíma við einhverja sjúkdóma, það hentar ekki ein lausn fyrir alla. Lykilatriði er að fjölbreytni sé í þróun þjónustu.

Ég vil líka nefna það sem ég hef heyrt þá segja sem hafa þurft að nota geðheilbrigðisþjónustu mikið, að henni hætti til að þeirra mati — og ég held að það sé óhætt að taka undir það og þess vegna er nú kannski þessi umræða — að vera of útilokandi. Ef aðrar greiningar eru fyrir hendi, t.d. einhverjir fíknisjúkdómar, ef um er að ræða aldraða einstaklinga eða einhverfa eins og hér hefur verið rætt sérstaklega um þá hættir þessari geðheilbrigðisþjónustu til að verða svolítið útilokandi fyrir þennan hóp.

Að lokum vil ég líka nefna, af því að ég nefndi atvinnuúrræði í fyrri ræðu minni, að sjálfstæð búseta er auðvitað stór þáttur í vellíðan og uppbyggingu fólks með geðsjúkdóma og sérstaklega fullorðinna einhverfra einstaklinga og að því marki sem þeir eru ekki því mun veikari þá er sjálfstæð búseta held ég lykilatriði. Þar mætti líka reyna meira á samstarf hins opinbera og markaðsaflanna eða atvinnurekenda í því að finna lausnir og aðstoða og byggja undir sjálfstæða búsetu þessara hópa.