þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu.
Frú forseti. Ég þakka hv. þm. Ingibjörgu Davíðsdóttur fyrir andsvarið. Ég tek undir og gerði að umtalsefni í minni ræðu hér að það hefur í rauninni komið mér á óvart hvað málið hefur verið að ákveðnu leyti smættað í umtali og umfjöllun margra hv. stjórnarliða. Að sjálfsögðu snýst þetta mál ekki um að treysta þjóðinni, að sjálfsögðu ekki. Ég treysti þjóð minni bara prýðilega enda ekki hægt að horfa fram hjá því að í síðustu kosningum fengu þeir flokkar sem voru alls ekki að setja ESB-aðild á dagskrá bara prýðilega kosningu, þannig að maður leyfi sér aðeins að snúa út úr með það. En auðvitað skiptir það máli. Auðvitað skiptir það máli að hæstv. forsætisráðherra segði að hún myndi ekki kljúfa þjóðina. Hún sagði bara mjög skýrt að það væri ekki nóg að það væru kannski bara einhverjir tveir flokkar sem hefðu það áhugamál. Þjóðin treysti þeim orðum og situr núna uppi með þessa stöðu. Gott og vel, það er pólitísk ákvörðun og hún er í stjórnarsáttmála. En því vekur það spurningar að það er ekki verið að tala um staðreynd mála með Evrópuréttinn, sem bara liggur fyrir, og það yfirþjóðlega vald sem honum fylgir. Það er ekki rætt. Það er ekki verið að ræða hvar sársaukamörkin liggja, hverjar kröfur Íslands verða o.s.frv. Það er áhyggjuefni.
Varðandi gögnin segir það sig sjálft að þingmönnum er vandi á höndum að eiga að sjá gögn sem má ekki kynna fyrir þjóðinni þegar undir er kynningarstarf gagnvart þjóðinni. En að því sögðu þá hef ég ekki séð þessi gögn (Forseti hringir.) og get þar af leiðandi ekki svarað spurningu þingmannsins.
