þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Frú forseti. Ég vil þakka hv. þingmanni fyrir hans öflugu ræðu hér. Það fór ekkert á milli mála hver afstaða hv. þingmanns er til þessa málefnis og að sögn þingmannsins þá hlakkar hann til að greiða atkvæði í komandi þjóðaratkvæðagreiðslu og segja þar: Nei. Hann fór í sinni ræðu yfir lífskjör á Íslandi og hversu góð þau eru, að við séum hamingjusömust allra þjóða og séum með besta lífeyriskerfið, hér sé jafnrétti í hæstu hæðum og ævilengdin meiri en annars staðar þekkist o.s.frv. Ég vil spyrja hv. þingmann: Hvað telur hv. þingmaður að stjórni því í raun og veru að ríkisstjórnin vilji ganga þessa vegferð, ganga þennan veg? Þegar maður er búinn að hlusta á svona innblásna og góða ræðu eins og hv. þingmaður var með þá hefur maður ekki mikla trú á því að það sé eitthvað að sækja til Evrópusambandsins. Getur það verið, sem læðist nú stundum að manni, að árangursleysi þessarar ríkisstjórnar á þessu eina og hálfa ári sem þau hafa verið hér við völd, sem blasir í rauninni við þar sem þau lofuðu hér lækkun vaxta, lækkun verðbólgu o.s.frv. og standa svo frammi fyrir því fljótlega að vextir lækka ekki, verðbólga eykst, þeirra vegferð er með þessum hætti, að þetta sé í raun uppgjöf? Er hv. þingmaður sammála mér í því að hér sé raunverulega merki um uppgjöf á því að takast á við ríkisfjármálin?