þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Virðulegur forseti. Ég get tekið undir það með hv. þingmanni að vegferðin er fullkomin óvissuför. Svör ríkisstjórnarinnar eru með þeim hætti og meiri hlutinn hér á þingi hefur ekki bætt við. Ég veit að hv. þingmaður deilir þeim skoðunum að við hefðum t.d. viljað geta rætt meira um afleiðingarnar fyrir landbúnað, fengið Ernu Bjarnadóttur sem gest fyrir fundinn og fengið upplýsingar um hver væri reynsla Norður-Finna og Norður-Svía, hver væri reynsla Maltverja af þeim undanþágum sem þeir fengu. Við hefðum viljað fá Hagfræðistofnun háskólans aftur til að svara slíkum spurningum sem þeir voru ekki með í skýrslunni og eins um gjaldmiðilinn, stöðugleika íslensku krónunnar versus evrunnar, sem er meiri og ég veit að enginn trúir því en þannig er það. Við hefðum viljað fá miklu fleiri svona upplýsingar fram því að með því að segja já þá er þetta fullkomin óvissuför. Sú óvissuför er í boði ríkisstjórnar Kristrúnar Frostadóttur og hún er undir forsæti utanríkisráðherra, Þorgerðar Katrínar Gunnarsdóttur. Spurningin sem fólk þarna úti verður að spyrja sig að 29. ágúst er: Treystir það þeim til að fara í vegferð þar sem eru engin rauð strik, þar sem eru ekki skýr skilyrði sem samningsmarkmið fyrir fram? Treysti þjóðin þeim til að fara í þessa vegferð segir það já. Eða það segir: Vegna þess að við vitum hvernig okkur hefur sjálfum tekist og gengið á síðastliðnum rúmlega 80 árum, frá því að við urðum sjálfstætt lýðveldi að lokum árið 1944, þá viljum við halda áfram fullum yfirráðum yfir auðlindum og vera með okkar eigin mál og hafa eitthvað um það að segja sjálf en láta ekki Evrópusambandið tala fyrir okkur (Forseti hringir.) í utanríkismálum eða taka yfir einhverja hluta af framkvæmdarvaldinu eða löggjafar- og dómsvaldi. Það er þessu sem fólkið þarf að svara 29. ágúst: Treystir það þeim eða er það sátt við það ferli (Forseti hringir.) sem við höfum séð Ísland þróast í á liðnum áratugum og veit að við getum gert betur á næstu árum?