þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald viðræðna um aðild Íslands að Evrópusambandinu.

Herra forseti. Fyrst aðeins að makrílsamningunum og þeim furðulegu samningum sem íslensk stjórnvöld gerðu þar. Það er einmitt upplýsandi að kynna sér viðræðuforsendur Evrópusambandsins, skilyrðin fyrir viðræðum við Ísland, í þessu ljósi en þar kemur fram að Ísland megi ekki standa í ókláruðum deilum við nágrannaríkin, m.a. um nýtingu náttúruauðlinda. Það hefur því verið talið mikilvægt af hálfu hæstv. utanríkisráðherra að ryðja þeirri hindrun úr vegi. Hæstv. ráðherra heldur einfaldlega áfram að bera á borð fyrir Alþingi eins og almenning fullyrðingar sem standast enga skoðun og þar með talið fullyrðingar um að fólk muni þurfa að borga minna fyrir mat og húsnæði, algjörlega samhengislaust og það er litið fram hjá því að sem hlutfall af tekjum eru Íslendingar að greiða minna í húsnæði en nemur meðaltali í Evrópusambandslöndunum. En menn treysta á að umræðan verði sem minnst. Þannig er lagt upp með þetta mál allt saman. Aðrar fullyrðingar snúa að vöxtum og hinum ýmsa sparnaði en í því samhengi segja menn bara eitthvað. Nokkrir hv. þingmenn Samfylkingarinnar, þar með talið hv. þm. Sigmundur Ernir Rúnarsson, héldu því fram fyrir skömmu í ræðu og riti að aðild að sambandinu myndi spara 500 milljarða á ári sem hver sem kann að leggja saman og skilur samhengi hlutanna gat auðvitað gefið sér að væri tóm þvæla. En þessu var slengt fram. Svo kom hv. þm. Dagur B. Eggertsson nú í vikunni og sagði að sparnaðurinn yrði um 100 milljarðar kr. á ári. Og hv. þm. Víðir Reynisson vildi daginn eftir eða tveimur dögum seinna færa þetta upp í 180. Engin rök, ekkert samhengi, bara fullyrðingar. Og það er það sem einkenndi ræðu hæstv. utanríkisráðherra hér áðan, enda byggir þetta mál allt saman á falsi, umbúðamennsku og blekkingum.

Það er í raun alveg ótrúlegt að menn skuli vera lentir í þeirri stöðu hér á Alþingi Íslendinga að ræða það hvort stefna beri að aðild að Evrópusambandinu eftir allt sem hefur komið á daginn, eftir allt sem við erum búin að ganga í gegnum, og Evrópusambandið, sem er orðið hnignunarbandalag, bandalag ríkja í krísu. Evrópusambandið fer úr einni krísunni í aðra, hvort sem það eru evrukrísur, lífeyriskrísur eða skuldakrísur. Evrópusambandið er í vandræðum á öllum vígstöðvum. Framleiðsla dregst saman, orkuskortur er stórkostlegt vandamál í Evrópusambandinu að því marki að þar eru sum lönd háð þeim ríkjum sem eru reiðubúin til að selja þeim orku og stjórnkerfið heldur áfram að vaxa. Báknið vex og vex og regluvæðir og regluvæðir og regluvæðir. Regluverk Evrópusambandsins hefur vaxið um 58% frá því að viðræðum Íslands við Evrópusambandið var hætt. En það kemur fram í forsendum viðræðnanna að Íslandi beri að taka upp allt það regluverk sem bætist við frá því að viðræður hefjast. Viðfangsefnið hefur því vaxið gríðarlega frá því að lagt var af stað og gefist upp á viðræðum. Engu að síður er haldið áfram að reyna að telja Íslendingum trú um að hag þeirra verði á einhvern hátt betur borgið í hnignunarbandalaginu, í krísubandalaginu, þrátt fyrir að Ísland hafi, á meðan Evrópusambandið hefur gengið í gegnum sínar miklu krísur, vaxið og eflst jafnt og þétt; lífskjör hér batnað. Þrátt fyrir misvitur stjórnvöld hefur fullveldið, það að við getum ákveðið fyrir okkur sjálf hvernig við viljum haga málunum og miðað við okkar hagsmuni og okkar aðstæður, engu að síður tryggt þennan stórkostlega árangur. Og hvers vegna að kasta honum á glæ? Við getum ekki leyft því að gerast, herra forseti. Til að forða því þá verður Alþingi að senda skýr skilaboð um að það sé óásættanlegt að mati þess að ríkisstjórnin ætlist til þess að fólk greiði atkvæði á fölskum forsendum, fái ekki að vita hvað taki við. — Ég bið um að verða settur aftur á mælendaskrá, herra forseti.