störf þingsins.

Frú forseti. Ég ætla að halda hér áfram með flokk minn um sögulegar staðreyndir og samhengi hluta sem ég byrjaði á fyrr í þessari umræðu um störf þingsins. Ég vil vekja athygli á prýðisgrein sem birtist í Morgunblaðinu í dag eftir Gunnar Ármannsson lögmann þar sem Gunnar fjallar um fyrirhugaðar breytingar á virðisaukaskattsendurgreiðslu fyrir vinnu á byggingarstað við íbúðarhúsnæði. Gunnar bendir þar réttilega á að virðisaukaendurgreiðslan vegna íbúðarhúsnæðis eigi sér 36 ára sögu. Hún kemur til þegar virðisaukaskattskerfið er innleitt 1. janúar 1990 og er þá hugsuð til þess að ekki verði veruleg hliðrun í kostnaði við framkvæmdir við íbúðarhúsnæði, eins og segir í lögskýringargögnum á þeim tíma, með leyfi forseta:

„Í lögskýringargögnum frá 1989 kom fram að með endurgreiðslunni yrði áhrifum skattsins á vinnuþáttinn að fullu mætt, sem ella hefði leitt til 9% hækkunar á byggingarvísitölu.“

Þetta er auðvitað þetta samhengi sem þessi áform ríkisstjórnarinnar verða að skoðast í. Nú halda þeir sem tala fyrir þessu stórundarlega fjárlagafrumvarpi og bandormi því fram að það sé bara verið að loka glufum, draga úr undanþágum og jafna leikinn. Í þessu tilviki sem varðar virðisaukaskatt fyrir vinnu við íbúðarhúsnæði var þetta algjörlega gert með galopin augun til að bregðast við breytingum á skattkerfinu þegar virðisaukaskattskerfið er tekið upp og söluskatturinn aflagður. Í þessu samhengi vil ég biðja stjórnarliða að kynna sér þessar staðreyndir og gjarnan lesa ágæta grein Gunnars Ármannssonar í Morgunblaðinu í dag vegna þess að umræðan hefur byggt á yfirgripsmikilli vanþekkingu á því hvernig þessi endurgreiðsla er til komin. Ég held að það væri til nokkurs unnið ef okkur tækist að stilla það af hér í umræðu um fjárlög og bandorm næsta árs.