störf þingsins.
Frú forseti. Eitt er sagt en annað gert. Ríkisstjórnin segist vera að taka til en staðreyndin er að hún bætir bara í útgjöld. Hún segist ekki ætla að hækka skatta en hækkar svo skatta. Ríkisstjórnin segist vera að ná tökum á verðbólgunni en allar aðgerðir sem hún fer í benda til þess að verðbólga muni aukast. Ríkisstjórnin og ríkisstjórnarflokkarnir, sérstaklega Samfylking, sögðu í kosningabaráttunni að ESB væri ekki á dagskrá en eftir kosningar er það orðið aðalmálið. Þau segjast vera að sýna aðhald en það er að mestu bókhaldslegs eðlis þar sem framkvæmdum er frestað og felldar eru niður vannýttar fjárheimildir. Þau segja að það verði enginn á biðlista eftir hjúkrunarrýmum í lok aðgerðaáætlunarinnar en hver er staðreyndin? Enginn á biðlista miðað við markmið ríkisstjórnarinnar sem er að 75% aðila sem eru með færnimat fái pláss. Ekki vitum við hvað á að gera við hin 25% en blákalt segja þau að enginn verði á biðlista. Ríkisstjórnin segir að nú verði notast við tölustafi í stað bókstafa í skólum landsins en staðan er sú að 8 er ekki 8 heldur eru tölustafirnir tengdir með einhverjum óskiljanlegum hætti við gamla bókstafakerfið. Þau segjast ætla að vinna með hagræðingartillögur frá almenningi en þær virðast týndar. Þau segjast vera í virku samtali við verkalýðsforystuna en það kannast enginn við það á þeim bænum. Þau segjast vilja gott samstarf milli minni og meiri hluta í þinginu en hver er raunin? Það virðist bara vera þegar meiri hlutanum hentar. Hvað var sagt í fyrra? Lykilatriði að stöðugleikareglan myndi standast, þau myndu gera allt sem þyrfti til að standast stöðugleikaregluna. Svo gátu þau ekki hamið sig í útgjöldum þannig að það er ekki að fara að takast. Stöðugleikareglan er löngu gleymd og þá segja þau: Núna ætlum við, sama hvað, að hafa hallalaus fjárlög. Trúir því einhver miðað við söguna?
