08.09.1917
Efri deild: 51. fundur, 28. löggjafarþing.
Sjá dálk 528 í B-deild Alþingistíðinda. (147)

1. mál, fjárlög 1918 og 1919

Fjármálaráðherra (S. E.):

Jeg vil taka það fram, að stjórnin ætlast vitanlega að eins til, að hjer sje um bráðabirgðaráðstöfun að ræða, sem jeg þykist hafa rökstutt að þörf sje á. Flestir sýslumenn hafa nú mist mikinn hluta af tekjum sínum vegna ófriðarins. Svo er t. d. um Múlasýslur báðar, Eyjafjarðarsýslu, Vestmannaeyjasýslu og Ísafjörð o. fl. Þau embætti, sem voru vel launuð áður, eru nú illa launuð. En þrátt fyrir það er skrifstofukostnaðurinn mjög svipaður, og verður ekki hjá því komist að bæta það upp. Sýslumenn, sem hafa 2—3000 kr. í tekjur, verða að gjalda 1000 kr. í skrifstofukostnað, og afleiðingin af því hlýtur óumflýjanlega að verða sú, að þeir reyna að minka kostnaðinn og láta störfin þá ganga hægara. Alþingi leggur stöðugt á þá nýjar byrðar, og er mikill vafi á því, að heppilegra sje að spara launin, svo að öll afgreiðsla mála verði fyrir þá sök að tefjast úr hófi. Annars er svo að sjá, að Alþingi virðist sjálfsagt, að allir aðrir starfsmenn landsins fái sjerstakt skrifstofufje, ef þeir þurfa þess með. Hjer er orðalaust samþykt skrifstofufje til vegamálastjóra, vitamálastjóra, póstmeistara o. s. frv., en það er eins og komið sje við hjartað í sumum mönnum, þegar minst er á sýslumennina. Og þegar litið er á, hve störf þeirra eru margbrotin, þar sem þeir hafa dómsstörf auk allskonar umboðsstarfa, þá verður því ekki neitað, að þessi ráðstöfun er í alla staði rjettmæt, ekki síst þegar þess er gætt, að nú fer allur ferðakostnaður að sjálfsögðu hækkandi, auk þess sem eldsneytiskostnaður er nú að verða gífurlegur. Það verður ekki komist hjá því að samþykkja brtt., ef menn ætla sjer ekki beinlínis að hafa rangsleitni í frammi við þessa menn.

Hvað viðvíkur fyrirspurn háttv. 4. landsk. þm. (G. G.), þá get jeg endurtekið það, að ráðuneytið lítur svo á, sem hjer sje eingöngu um bráðabirgðaráðstöfun að ræða.