10.09.1917
Efri deild: 52. fundur, 28. löggjafarþing.
Sjá dálk 1612 í B-deild Alþingistíðinda. (1546)

164. mál, tekjuskattur

Magnús Torfason:

Tillaga mín um að taka málið út af dagskrá nú er sprottin af því, að jeg óska, að málið nái fram að ganga. En jeg get ekki samþ. frv. í þeirri mynd, sem það liggur fyrir í, og jeg er sannfærður um, að háttv. deild muni ekki láta það frá sjer fara þannig.

Í frv. er gert feykilegt misrjetti milli verkamanna og framleiðenda, og hygg jeg, að það muni mælast illa fyrir. Í öðru lagi á þessi nýi skattur að verka eitt ár aftur í tímann. Til þessa veit jeg ekki nein dæmi áður.

Landssjóður verður að láta sjer nægja tekjuskattsgreiðslu á hverju ári, en það mætti segja, að stjórn og þing hefði verið hjer ofseint á sjer. Ef frv. þetta hefði verið borið fram hjer á þingi í vetur, þá hefði jeg getað trúað því, að það hefði fengið blásandi byr; þá voru atvinnuvegir landsins í blóma. En nú stendur öðruvísi á; nú er sjávarútvegurinn í kalda kolum, og þá er það óðs manns æði að leggja stórar byrðar á hann, ekki hvað síst þar sem jeg veit ekki til, að þingið hafi fundið nein bjargráð til að efla hann.

Hið eina, sem hjer hefir verið gert fyrir sjómenn, er að þeir geta fengið rentulaust lán, en jeg hygg, að þegar þessum skatti er dembt á þá, þá greiði sjávarútvegurinn allháa vexti af því, og það verði þeim fulldýrt.

Jeg hugsaði mjer, að hjer ætti að vera skattur á alla landsmenn, virkilegur landsskattur, en svo er ekki, heldur beinist frv. beinlínis að »þorpurum« landsins og leggur skattinn á þá, og getur ekkert rjettlætt það. Þeir hafa tapað miklu fje í ár.

Þessir peningar yrðu blóðpeningar, og þeir mundu krefjast blóðhefndar á sínum tíma.

Jeg segi þetta að eins sem varnaðarorð.