18.07.1917
Neðri deild: 13. fundur, 28. löggjafarþing.
Sjá dálk 1263 í B-deild Alþingistíðinda. (997)

64. mál, tollalög

Flm. (Einar Árnason):

Jeg þarf ekki að tala langt mál fyrir frv. þessu. Það sem vakti fyrir flm. var ekkert annað en það, að tekjur landssjóðs mundu aukast, ef frv. næði fram að ganga. Allir eru sammála um það, að tekjur landssjóðs þurfi að auka, þótt skoðanirnar skiftist um það, hvaða leiðir hentast er að halda, til að afla þess fjár, sem landssjóður þarf á að halda. Vel getur verið, að sumum finnist það að bera í bakkafullan lækinn að hækka toll á vörutegundum þeim, sem hjer ræðir um. Þær eru allar tollaðar áður, og sumar þeirra nokkuð hátt. En þar sem að eins er að ræða um nautna- og munaðarvörur, sem eingöngu eru notaðar af skemtunarlöngun og munaðarfýsn, þá finst okkur, flm. þessa frv., rjettmætt, að neytendur greiði hátt gjald af vörum þessum til almenningsþarfa.

Það er ekki hægt að segja með neinni vissu, hve miklar tekjur landssjóður mundi fá af tollhækkun þessari á næstu árum. Það fer eftir aðflutningsskilyrðunum, sem engu er hægt um að spá að svo komnu. Ef aðflutningar gengju tálmanalítið, gæti tekjuaukinn orðið alt að því 160 þús. kr. á ári.

Og verði samgöngur og verslun í góðu lagi, má gera ráð fyrir, að þetta verði nokkum veginn trygg tekjugrein fyrir landssjóð. Því að eftir undanfarandi reynslu hefir aðflutningur og neysla þessara vara aukist með hverju ári. T. d. var af öli innflutt:

árið 1913 1 lítri á mann,

árið 1913 95000 kg., en

— 1916 127000 — og af brjóstsykri:

árið 1913 tæp 7000 kg., en

— 1916 23500, og var það hjer um bil helmingi meira en 1915. Þetta sýnir, að neysla þessara vara fer stöðugt vaxandi, og að þjóðin er fús til að leggja út fje fyrir þessar vörur, sem þó eru fremur keyptar til gamans en gagns. Því virðist það í alla staði óhætt og alveg rjettmætt að leggja þennan toll á.

Að svo mæltu vil jeg leyfa mjer að óska þess, að málinu verði vísað til 2. umr. og til fjárhagsnefndar, að þessari umræðu lokinni.