22.04.1922
Neðri deild: 52. fundur, 34. löggjafarþing.
Sjá dálk 263 í C-deild Alþingistíðinda. (1287)

67. mál, þingfararkaup alþingismanna

Frsm. meiri hl. (Jakob Möller):

Það voru að eins örfá orð út af ræðu hv. frsm. minni hl. (J. A. J.).

Hv. frsm. (J. A. J.) gerir ráð fyrir því, að sá sparnaður, sem fengist við að helminga dýrtíðaruppbótina, mundi nema um 30.000 kr. Þetta tel jeg mjög vafasamt, því að bæði er, að hv. þm. (J. A. J.) hefir komist að talsvert hærri upphæð en meiri hl., og auk þess hefir hann bygt á því, að dýrtíðaruppbótin yrði hin sama næsta ár og nú. En þar sem hún hefir lækkað um nálega þriðjung frá 1921 til 1922, virðist harla ósennilegt, að hún haldist óbreytt 1923 og 1924. En á því byggir hv. þm. Ísaf. (J. A. J.) sinn útreikning.

Það kom í ljós í ræðu hv. frsm. minni hlutans (J. A. J.), sem jeg hafði einmitt óttast, og það var, að hann teldi þá ástæðu til að bera fram brtt. sína, að dýrtíðarbætur embættismanna væru yfirleitt of háar, og vildi þannig láta þingið staðfesta það með því að samþ. frv. eða brtt. Á síðasta þingi voru bornar fram till. í þá átt að lækka dýrtíðaruppbótina. En eins og lá í hlutarins eðli, náðu þær till. ekki fram að ganga, því að embættismenn mótmæltu og ljetu í veðri vaka, að þeir mundu illa una því. En með því að samþ. þetta frv. eða brtt. hv. þm. Ísaf. (J. A. J.) væri embættismannastjettin þannig sett í gapastokkinn, því að á það yrði bent, að embættismenn hefðu í engu viljað slaka til um dýrtíðaruppbætur, þrátt fyrir hina miklu þörf ríkissjóðs, og þó að þeir mættu vel við því, sem sjá mætti af því, sem þm. hefðu gert. Sumum háttv. þm. kann nú að þykja þetta fýsilegt, en jeg held þó fast við það, sem jeg hefi áður sagt. Jeg held fast við það, að launakjörin sjeu ekki of há og dýrtíðaruppbótin sanngjörn, og þá sitji það síst á þm., sem sjálfir hafa lögákveðið þetta, að gefa annað í skyn.