11.03.1925
Neðri deild: 30. fundur, 37. löggjafarþing.
Sjá dálk 1076 í C-deild Alþingistíðinda. (2930)

92. mál, slysatryggingar sjómanna

Flm. (Jón Auðunn Jónsson):

Þeir hv. þdm., sem hafa tekið til máls, vilja miða iðgjöldin við áhættuna. Jeg skýrði áðan frá þeirri skoðun minni, að þetta ætti að verða einskonar samtrygging sjómanna, þannig, að þeir, sem betri atvinnu hefðu, skyldu, enda þótt þeir væru í minni hættu á sjónum, rjetta hinum hjálparhönd, með því að greiða tiltölulega hærri iðgjöld til sameiginlegs tryggingarsjóðs. Jeg skal ekki neita því, að sú er venjan í daglega lífinu, þar sem frjáls samkepni ræður, að þeir greiði hærri iðgjöld, sem meiri hætta er að tryggja. Jeg lít svo á, að ekki sje ósanngjarnt, að þeir menn, sem vinna á togurum t. d. og bera oft alt að þrisvar sinnum meira úr býtum en aðrir sjómenn, sem eru á vjelbátum eða opnum bátum, greiði iðgjöld í sameiginlegan slysatryggingasjóð í hlutfalli við getu sína og hlaupi þannig undir bagga með hinum, sem vegna aðstöðu sinnar og ýmissa orsaka, sem enginn fær við ráðið, verða að sæta lakari skipakosti. En ef iðgjöldin verða eingöngu miðuð við áhættuna, eins og hv. 2. þm. Reykv. (JBald) vildi vera láta, þá er hvorugum styrkur að öðrum. En fyrir mjer vakir einkum, að þeim sjómönnum vorum, sem eiga við lakari kjör að búa og eru neyddir til að stunda atvinnu sína á hinum smærri skipum, megi verða styrkur að því, að eiga sameiginlegan slysatryggingasjóð með hinum, sem meira bera úr býtum.