15.03.1930
Efri deild: 52. fundur, 42. löggjafarþing.
Sjá dálk 2294 í B-deild Alþingistíðinda. (3056)

117. mál, jarðræktarlög

Fjmrh. (Einar Árnason):

Ég flyt hér brtt. á þskj. 288, við frv. eins og það nú er orðað. Þessar brtt. eru mjög einfaldar, og því auðvelt að átta sig á þeim. Í fyrri brtt. er lagt til, að sá styrkur, sem ætlaður er til hlöðubygginga, verði lækkaður frá því, sem nú er í frv., úr 75 aurum niður í 50 aura á hvert dagsverk, og að styrkurinn til hvers einstaklings fari ekki fram úr 500 kr., í stað 750 kr.

Þessa brtt. miða ég við ákvæði 7. gr. gildandi jarðræktarlaga, þar sem gert er ráð fyrir því, að styrkur til votheystófta verði 50 aurar á hvert dagsverk. Það kann að vera álitamál, hve hár styrkurinn eigi að vera, en ég sé ekki ástæðu til að ætla hærri styrk til þurrheyshlaðna en votheystófta.

Með síðari brtt. er lagt til, að 2. gr. frv. verði felld niður, þar sem sett er hámark fyrir heildarstyrk til hlöðubygginga.

Nú læt ég vitanlega hv. d. sjálfráða um það, hvort hún getur fallizt á þessa lækkun á styrknum, sem ég fer fram á. En viðvíkjandi þeirri breyt. að nema burt úr frv. hámarkið á þeirri upphæð, sem lögð er til þessara bygginga, er það að segja, að það byggist á því, að í jarðræktarlögunum er ekki gert ráð fyrir því, að sú upphæð, sem sett er í fjárl. til útgjalda vegna jarðræktarlaganna, sé annað en áætlunarupphæð, og þess vegna virðist mér það hljóta að verða eins með þetta eins og aðrar þær framkvæmdir, sem styrktar eru samkv. jarðræktarlögunum. Mér virðist það ganga beint í bága við anda jarðræktarlaganna, ef sett er þetta hámark, sem gert er ráð fyrir í 2. málsgr. 1. gr.

Ég sé ekki ástæðu til að fara fleiri orðum um þetta. Brtt. eru svo einfaldar, að þær þurfa ekki frekari skýringar við.