14.03.1931
Neðri deild: 24. fundur, 43. löggjafarþing.
Sjá dálk 2 í C-deild Alþingistíðinda. (239)

111. mál, opinber vinna

Bernharð Stefánsson [óyfirl.]:

Ég er ekki vanur að amast við því, að mál gangi til n., en engin regla er an undantekningar. Hér er lagt til, að kaup við vinnu, sem sveitarfélög og ríkissjóður láta framkvæma, skuli greitt samkv. gildandi kaupgjaldstaxta eða kaupgjaldssamningi þess verkalýðsfélags, sem næst er. Í flestum sveitum landsins eru engin verkalýðsfélög til, og yrði því að gilda taxti verkalýðsfélags í næsta kauptúni. Nú er svo ástatt í sveitunum, að þar má heita, að víðast sé ekkert verkafólk til, og því verða bændur sjálfir að inna af höndum þá vinnu, sem sveitarfélagið lætur vinna. Þessir sömu bændur eru jafnframt gjaldendur til sveitarsjóðs, sem lætur framkvæma vinnuna. Hér er því farið fram á að banna bændum að taka það kaup hjá sjálfum sér, sem þeim finnst vera hæfilegt. Og ekki er nóg með það, heldur er þeim bannað að vinna meira en 9 stundir á dag. Ég get nú frætt hv. flm. á því, að bændur verða almennt að vinna miklu lengri tíma en þetta á heimilum sínum, og þegar liggur á vegarspotta í sveitina þeirra, hugsa þeir meira um að koma verkinu áfram en að vinna sem stytzt. Það gæti vel verið, að ég hefði ekki lagzt á móti frv., ef í því fælust eingöngu ákvæði um þá vinnu, er ríkissjóður lætur framkvæma. En þegar á að setja sveitarfélögunum stólinn fyrir dyrnar á þennan hátt, sé ég ekki ástæðu til, að svo mikið sé haft við frv. þetta að vísa því til nefndar, og vona ég, að fleiri hv. þdm. liti eins á þetta mál.