07.08.1931
Efri deild: 23. fundur, 44. löggjafarþing.
Sjá dálk 20 í C-deild Alþingistíðinda. (1840)

15. mál, forkaupsréttur kaupstaða á hafnarmannvirkjum o.fl.

Jakob Möller:

Ég held, að slík lög sem þessi muni verka þveröfugt við þann tilgang, sem þeim er ætlað að hafa. Í stað þess, að það vakir fyrir hv. flm. að halda niðri verði lóða og mannvirkja, verður þetta til að skrúfa það upp.

Ég vil nú biðja hv. flm. og aðra, sem þessu frv. ætla að fylgja, að athuga nokkur dæmi um kaup hins opinbera á svona eignum. Reynslan hefir sýnt, að þær eru allar keyptar fyrir toppverð. Reynslan er þessi, að þegar einhver ætlar að selja því opinbera fasteign, setur hann verðið eins hátt og mögulegt er — setur verðið það allra hæsta, sem hugsanlegt er að fá. Hann fær málamyndatilboð í eignina, og segist svo hafa þetta boð í hana. Og við höfum dæmi þessa hér í þinginu, ekki mörg dæmi að vísu, en nógu mörg til þess að vita, að þau kaup, sem gerð hafa verið á eignum fyrir hönd ríkissjóðs hér í Reykjavík, hafa öll hnigið að því að skrúfa upp verðið og hækka eignirnar í gangverði manna á milli, en ekki að því að lækka þær. Þetta veit hv. 2. landsk. Hann þekkir þetta vel. Ef menn vilja, skal ég rifja þetta upp og taka t. d. tilboðið um lóð undir símastöð við Hafnarstræti, söluna á lóðinni undir nýju símastöðina við Thorvaldsensstræti, og jafnvel síðustu kaupin: á eigninni við Austurstræti.