09.05.1932
Efri deild: 70. fundur, 45. löggjafarþing.
Sjá dálk 1798 í B-deild Alþingistíðinda. (1847)

35. mál, lækningaleyfi

Frsm. (Jón Jónsson):

Þessi hv. þm., sem var að setjast, hélt það hér á dögunum, að 13. gr. þessa frv. kæmi eitthvað óþægilega nálægt stjskr. Ég varð ekki þess var, að hann heldi því fram nú, og er gott til þess að vita. Aftur á móti var aðalröksemdin í síðustu ræðu hans stj. að praktiserandi læknar væru yfirleitt englar, en mér þykir undarlegt, séu þeir allir svo saklausir, að þeir miði alltaf launakröfur sínar við efnahag sjúklinganna. Ég skil ekki í því, að þeir skuli geta haft svo góðar reiður á efnahag manna, t. d. allra Reykvíkinga, að þeir geti hnitmiðað launakröfur sínar eftir því. Þá taldi hv. þm. ísl. praktiserandi lækna ólíkt sanngjarnari en stéttarbræður þeirra í Danmörku. Ég er alls ekki að drotta því að okkar praktiserandi læknum, að þeir misnoti yfirleitt vald sitt til þess að ráða launum sínum, en það mega vera meiri englarnir, ef slíkt getur ekki komið fyrir. En ég held, að dæmið, sem hv. þm. tók um dönsku læknana, hafi ekki verið sem bezt valið. Hann sagði, að þeir tækju 10 kr. fyrir vottorð til bílstjóra, en mér er kunnugt um, að hér í Rvík hefir maður orðið að borga 10 kr. fyrir samskonar vottorð.

Þá óskaði hv. þm. eftir því, að ég læsi upp einhverja reikninga og skýrslur til stuðnings máli mínu. Ég sé enga ástæðu til þess. Á sumarþinginu í fyrra var lesið upp hér talsvert af slíkum læknareikningum, og ég segi fyrir mig, að ég fekk alveg nóg af heim, og ég býst við því, að hv. þm. Hafnf. hafi fengið nóg af þeim líka.

Það hljóta allir að gera sér það ljóst, að komið getur fyrir, að praktiserandi læknar reikni verk sín of dýrt, og ef svo er, þá er nauðsynlegt að tryggja almenning gegn slíku. Hv. þm. sagði, að þetta hefði ekki verið gert í Danmörku. Ég hélt, að við þyrftum ekki í einu og öllu að fara eftir dönskum fyrirmyndum. En ég vil benda á það, að í Danmörku er miklu síður ástæða til þess að setja slíka gjaldskrá en hér, því að þar eru 2/3 landsbúa í sjúkrasamlögum, sem tryggja meðlimum sínum sanngjarna læknishjálp.

Þá talaði hv. þm. um það, að þetta væri harðýðgisleg meðferð á læknastéttinni, sem ekki ætti sinn líka. Ég vil benda á t. d. lyfsalana, enda er það alveg hliðstætt dæmi. Þeim er leyft að selja lyf, en eru bundnir við verðtaxta, sem heilbrigðisstj. setur þeim.

Hv. þm. þótti það ekki heppilega orðað hjá mér, að ákvæðin um skottulæknana væru sett til þess að tryggja atvinnu læknanna; ég játa það, að þau eru fyrst og fremst sett vegna sjúklinganna, en hau koma læknum líka að gagni. Hv. þm. vildi ennfremur fá fram álit mitt um ráð, hvort Læknafél. Rvíkur væri ekki trúandi sem samningsaðila. Ég sé ekki ástæðu til þess að láta álit mitt uppi um það, en í frv. er gert ráð fyrir samvinnu milli stéttarfélags lækna og heilbrigðisstj., og það ákvæði, að heilbrigðisstj. geti ein sett taxtann, ef samningar nást ekki, er aðeins til varúðar. Ég vona því, að hv. d. sjái sér fært að samþ. Þetta frv. með þeim breyt. einum, sem n. leggur til.