31.05.1933
Efri deild: 85. fundur, 46. löggjafarþing.
Sjá dálk 2455 í B-deild Alþingistíðinda. (3968)

179. mál, innflutningsbann á niðursoðinni mjólk

Pétur Magnússon:

Hv. 2. landsk. vill draga það í efa, að það stafi af óeðlilegri samkeppni, að mjólk frá útlöndum er hér boðin til sölu með langtum lægra verði en hún er nóteruð á heimsmarkaðnum. En ég vil spyrja hv. þm.: af hverju stafar það, að mjólkin er seld fyrir lægra verð hér í Rvík heldur en hún gengur í heildsölu í Englandi, ef það stafar ekki af óeðlilegri samkeppni? (JBald: Hvers vegna er hveiti selt fyrir lægra verð hér en í Ameríku?). Ég geri varla ráð fyrir, að þar liggi sömu ástæður til grundvallar. En að því er mjólkurverðið snertir, þá held ég, að ekki geti verið um aðra skýringu að ræða en þá, þó það virðist dálítið óeðlilegt, að hin erlendu mjólkursölufélög vilji kyrkja þennan vísi til mjólkurniðursuðu, sem stofnað hefir verið til hér á landi.

Þó að mér sé óljúft að fylgja innflutningsbanni á nauðsynjavörum, þá virðist mér, að undir þessum kringumstæðum sé óhjákvæmilegt að gera það. Ég vil ekki halda svo fast í „principið“ á þessu sviði, að það leiði til þess, að lögð verði í rústir innlend atvinnugrein, sem vissulega á fullan rétt á sér og orðið gæti að þjóðþrifafyrirtæki.

Hv. 2. landsk. sagði, að af þessum lögum leiddi það, að mjólkin yrði hækkuð í verði. En það er ekki rétt, því að samkv. 2. gr. frv. er atvmrh. heimilað að setja hámarksverð á mjólkina, og þar eru einnig ákvæði um sektir, ef út af er brugðið. Ef niðursuðuverksmiðjan ætlar að misbrúka aðstöðu sína til þess að hækka mjólkurverðið, þá yrði hiklaust beitt sektarákvæðunum. Ég sé enga ástæðu til að efast um það.

Það hefir enn ekki verið gerð grein fyrir þeirri brtt., sem n. flytur við frv., en mér þykir rétt að taka það fram, að n. leggur til, að orðin „og mjólkurduft“ séu felld úr frv. Ástæðan er sú, að hér er um að ræða vöru, sem aðeins er notuð til iðnaðar, súkkulaðigerðar, og eftir upplýsingum, sem n. hefir fengið, er búizt við, að sá iðnaður yrði að leggjast niður, ef bannaður yrði innflutningur á mjólkurdufti. Vitanlega hefir það eigi verið tilgangur flutningsmanna að eyðileggja þá iðnaðargrein, heldur mun það stafa af vangá eða misskilningi, að ætla innflutningsbanninu að ná til mjólkurdufts. Engin hætta er á, að það verði notað í stað mjólkur, og ná lögin því alveg jafnt tilgangi sínum, þó innflutningur á duftinu sé heimilaður, en hann er, eins og ég áður tók fram, alveg nauðsynlegar vegna súkkulaðiiðnaðar.