12.04.1933
Neðri deild: 51. fundur, 46. löggjafarþing.
Sjá dálk 939 í B-deild Alþingistíðinda. (988)

34. mál, fjárþröng hreppsfélaga

Halldór Stefánsson:

Ég get ekki látið hjá líða að benda á, að það ástand, sem er þess valdandi, að þetta frv. er borið fram, nefnilega fjárhagsvandræði sveitarfélaga, það er, þótt illt sé til að vita, að miklu leyti óheppilegri löggjöf að kenna. Ég á hér við þau ákvæði fátækralöggjafarinnar, sem lúta að fátækraframfærslu, því að það eru þau, sem hafa orðið þess valdandi, að byrðarnar hafa lagzt mjög misþungt á hreppsfélögin, svo að sum þeirra geta nú ekki lengur risið undir þeim. Ég hefi bent á þessa ástæðu hér á þingi fyrr og vil nota þetta tækifæri til að vekja athygli á því einu sinni enn. Það er nauðsynlegt að gera meira en enn hefir verið gert — ég á hér við þá ófullnægjandi jöfnun á framfærslubyrðinni, sem gerð var í fyrra — til að nema burt orsökina til þess, að einstök sveitarfélög komast í fjárþrot, með því að jafna sem allra mest byrðarnar, sem stafa af framfærslu þurfamanna. Hefir verið bent á tvær leiðir til þess. Önnur er sú, að gera allt landið eitt framfærsluhérað, og hin að hafa framfærsluna bundna við heimilisfang. Þriðja leiðin er sú, sem farið var inn á í fyrra, aðeins er jöfnunin ekki nægilega mikil.

Ég mun ekki mæla á móti þessu frv., því að ég tel líklegt, að full þörf sé á að hjálpa þeim sveitarfélögum, sem verst eru stödd. Og það er því skyldara, þar sem það er að miklu leyti ranglátri löggjöf að kenna, að svona hefir farið fyrir þeim. Hitt er þó víst, að heppilegasta og réttlátasta leiðin til að leysa þessi vandræði, er sú, að taka fyrir orsakirnar, eins og oft áður hefir verið bent á.