19.12.1934
Efri deild: 66. fundur, 48. löggjafarþing.
Sjá dálk 439 í C-deild Alþingistíðinda. (4750)

164. mál, Söfnunarsjóður Íslands

Þorsteinn Briem [óyfirl.]:

Hv. frsm. talaði um nauðsynina, sem væri á því að gera almennar ráðstafanir til lækkunar á fasteignalánsvöxtum. Ég tek undir það, að á þessu er hin mesta nauðsyn. En hv. frsm. hlýtur að vera mér sammála um það, að þetta geta ekki talizt almennar ráðstafanir í þá átt, þar sem þær snerta ekki nema lítinn hluta af því mikla fé, sem atvinnuvegirnir verða að hafa til nauðsynlegrar veltu og framkvæmda. Hann benti á, að hér væri um innlent fé að ræða, en ég vil benda á það, að sparisjóðsféð í landinu mun vera tífalt meiri upphæð en sú, sem hér um ræðir, og það er líka innlent kapital. Með því mætti gefa lánstofnunum miklu áhrifameira aðhald um lækkun vaxta en með þessum ráðstöfunum með Söfnunarsjóð. — Hv. frsm. minntist á það, sem ég benti á áður um l. frá 1933, um breyt. á l. um ellistyrktarsjóði, sem verka í þá átt, að meira er borgað út en áður, en jafnframt dregið úr vexti sjóðsins. Það er því enn tilfinnanlegra, eigi nú að fara að þrengja kosti hans og svipta þar með þá, sem eftir oss koma, voninni um styrk úr þessum gagnlega sjóði. Það er rétt, sem hv. þm. N.-Ísf. tók fram, að um 3/4 hlutar þess fjár, sem er í Söfnunarsjóði, er eign sveitanna, það eru ekki nema 800000 kr., sem svo er ekki ástatt um, m. ö. o., þarna er verið að taka frá sveitunum til þess að hjálpa sveitunum og íbúum þeirra. Í framkvæmdinni verður það því svo, að hér kemur nýr skattur til ríkissjóðs, þannig, að ríkissjóður losnar við að greiða gjöld, sem hann hefir hingað til greitt; þetta er skattur á gamalmennin, ekkjurnar, búnaðarfélagsskapinn, menntunina í landinu, o. s. frv. Og þá held ég, að borið sé niður þar, sem sízt skyldi, og vildi ég óska, að n. sú, sem hefir málið til meðferðar, sæi sér fært að fara aðrar leiðir en þessa til að létta vaxtabyrði bænda, sem vissulega er nauðsynlegt. Með tilliti til þess, hvað sú nauðsyn er brýn, hefi ég skrifað undir nál. með fyrirvara, þótt ég eigi erfitt að fella mig við þá leið, sem hér er lagt til að fara.