16.10.1935
Neðri deild: 49. fundur, 49. löggjafarþing.
Sjá dálk 1127 í B-deild Alþingistíðinda. (1659)

111. mál, gelding húsdýra

Frsm. (Bjarni Ásgeirsson):

Andmæli hv. 2. þm. N.-M. voru ekki veigamikil. Hann taldi það galla á frv., að það næði ekki til hunda og katta, því að þar væri þörfin mest. En ég tel, að ekki sé hægt að skilja frv. öðruvísi en að það nái einnig til þessara dýra. 9. m. k. eru þau húsdýr eigi síður en hin. En ef þetta gat kynni nú að vera á frv., ætti hv. 2. þm. N.-M. fremur að koma með brtt. til. að bæta úr þessu heldur en vilja fella allt frv.

Hann sagði, að eigi væri til nema 60—70 tengur af þeirri tegund, sem frv. gerir ráð fyrir. Ég sé ekkert á móti því, að útbreiðsla þessara tækja aukist, enda munu þau ekki vera svo dýr, að menn geti ekki eignazt þau í samlögum, eða þá, hreppsfélögin.

Hv. þm. sagði ennfremur, að tryggasta leiðin til að ná tilgangi frv. væri sú, að ákveða, að ekki mættu aðrir en kunnáttumenn fást við geldingar. En þetta er einmitt ákveðið, í frv. Þar, sem slíkir menn eru ekki til, ætti jafnan að vera hægt að fá menn til að afla sér slíkrar kunnáttu.

Hv. þm. sagði, að margir hefðu notað svæfingu undanfarið. Fróðir menn segja mér, að miklu vandaminna og einfaldara sé að nota staðdeyfingar. Þeir, sem þegar kunna svæfingar, myndu því ekki verða lengi að læra hina aðferðina. Auk þess mun staðdeyfing vera mun ódýrari.

Mótmæli hv. 2. þm. N.-M. hnekkja því þess vegna á engan hátt, að Alþingi beri að lögleiða, að hér eftir skuli viðhöfð mannúðlegri meðferð á húsdýrum vorum en tíðkazt hefir frá upphafi landsbyggðar.