05.05.1936
Sameinað þing: 17. fundur, 50. löggjafarþing.
Sjá dálk 259 í B-deild Alþingistíðinda. (109)

1. mál, fjárlög 1937

*Páll Þorbjörnsson:

Ég á hér nokkrar brtt. við fjárlfrv. Þær eru allar smávægilegar en þó vil ég ekki láta hjá líða að minnast á þær.

1. brtt. mín, sem er nr. XXIV á þskj. 519, fer fram á lítilfjörlegan styrk til lesstofu sjómannafélagsins Jötuns í Vestmannaeyjum. Það er 500 kr. styrkur, sem farið er fram á í þessu augnamiði. Eins og kunnugt er, sækir til Vestmannaeyja á hverjum vetri mikill fjöldi sjómanna víðsvegar af landinu, sem eiga sér þar lítinn eða engan samastað. Þeir búa í verbúðum og íbúðum, sem eru mjög illa til þess fallnar að dvelja þar nema sem skemmst. Þess vegna tel ég það mjög mikið menningarariði, ef samastaður væri þarna, þar sem þessir menn gætu eytt frístundum sínum við lestur bóka og blaða. Ég hygg líka, að fordæmi sé fyrir slíku sem þessu. og væri ekki séð við þessa sjómenn, sem sækja að þessari stærstu verstöð landsins, að þessi litli styrkur væri veittur. Ég skal taka það fram að að sjálfsögðu er þessi upphæð ekki nóg en til þess er ætlazt, að það sem á vantar, náist annarsstaðar frá.

Þá er XXXI. brtt. á sama þskj., um 1200 kr. til Bjarna Guðjónssonar myndskera. Það er svo, að þeir listamenn, sem styrks njóta á fjárl., eru flestir búsettir í Reykjavík, en ég get ekki séð, að sérstök ástæða sé til að binda styrkinn við þá, sem hafa tekið sér bólfestu hér. Það munu vera tveir listamenn í tréskurði sem hafa notið styrks undanfarin ár. annar á Akureyri. hinn á Ísafirði. Og þar sem ég hygg, að Vestmannaeyjar séu sá af bæjum þessa lands, þar sem minnst er lagt til hinnar svokölluðu menningarstarfsemi, þá vil ég vænta, að þessi fjárveiting til þessa unga listamanns mæti velvilja hv. þm.

Hv. fjvn. hefir þóknazt að taka upp í till. sínar 200 kr. styrk til Guðlaugs Hannessonar lýsismatsmanns, en ég hafði getið um það við fjvnm., að mér þætti þessi upphæð svo óveruleg að ég gæti tæplega kinnroðalaust látið sjá hana í fjárl., af því að ég hefði átt þátt í því, að þessum manni yrði veittur styrkur. Það er líka nokkur sérstaða með þennan mann, því að meðan hann var lýsisbræðslumaður og lýsismatsmaður, þótti sú vara, sem hann framleiddi, svo góð, að hún þótti þess verð, að sérstök verðlaun væru veitt fyrir hana. — Þó að fiskimatsmenn fái á fjárl. yfirleitt ekki nem. 300 kr., þá hygg ég, að vel megi samþ. að veit, þessum manni 500 kr. með tilliti til þess, hve langur starfstími hans hefir verið og hversu hann hefir skarað fram úr í sinni iðn.