15.04.1937
Sameinað þing: 10. fundur, 51. löggjafarþing.
Sjá dálk 44 í D-deild Alþingistíðinda. (2328)

46. mál, meðferð utanríkismála o. fl.

Ólafur Thors:

Ég vil vekja athygli á því á ný, að ef hv. 2. þm. Reykv. hefði óskað eftir, að konungssambandsmálið yrði dregið inn í þetta mál, þá gat hann látið þess a. m. k. getið í nál., að hann og hans fl. óskaði eftir því, að einhver ályktun væri gerð í því sambandi eða eitthvað ákveðið um það mál. Það er því ljóst, að þessi ræðuhöld hans hér um þetta eru ekki annað en látalæti. Hv. 2. þm. Reykv. er einasti maðurinn, sem þráfaldlega er að reyna að gera þetta mál að deilumáli við þessar umr., meðan við hinir gerum allt til þess að forðast deilur. Okkur sjálfstæðismönnum var innan handar að sýna fram á, að þáltill. stjórnarfl. á þskj. 46 var ekki annað en kák. En okkur var Það ekkert sérstakt áhugamál, heldur hitt, að fá fram skýra yfirlýsingu um, hvað fyrir þjóðinni vekti. En það er illa farið, að þessi hv. þm. skuli láta skapbrest sinn fara með sig þannig í gönur einnig í þessu máli.

Það var ekki ástæða fyrir sjálfstæðismenn né heldur þörf að gefa Alþfl. neinar yfirlýsingar í þessum efnum nú, vegna þess að í stefnuskrá Sjálfstfl. var strax það ákvæði, að það væri stefna fl. að vinna að því, að við Íslendingar tækjum öll gæði landsins, hverju nafni sem nefnast, í okkar hendur, til hagnýtingar landsins börnum einum, svo fljótt sem unnt væri eftir sambandslagasamningnum.

En út af þeim umr., sem hér hafa farið fram, væri ástaða til að spyrja jafnaðarmenn um annað. Ég veit ekki betur en að þegar sambandslagsamningurinn var gerður, væru það jafnaðarmenn, sem álitu, að ákvæði 6. gr. hans, jafnréttisákvæðið, ætti að vera í honum. Hvað vill alþfl. nú í þeim efnum? Við vitum að vísu, að 1928 virðist sem Alþfl. hafi viljað losna við jafnréttisákvæðið. En eins og aðstaða flokksins breyttist frá 1918 til 1928 getur hún einnig verið breytt að nýju frá 1928 og þar til 1937.

Við sjálfstæðismenn höfum talið, að þessum málum ætti að halda utan við deilur og dægurþras og að allir fl. ættu að reyna að standa sameinaðir í þessum málum og neyta allra krafta til að taka gifturíkar ákvarðanir, sem okkur öllum og afkomendum okkar mættu verða til blessunar.

Ég mun ekki biðja hæstv. forseta um orðið oftar við þessa umr. En ég gat ekki látið hjá líða að svara hv. 2. þm. Reykv., þegar hann með blæfölsunum hafði reynt að gera mál þetta að misklíðarefni.