18.03.1940
Neðri deild: 20. fundur, 55. löggjafarþing.
Sjá dálk 413 í B-deild Alþingistíðinda. (1021)

41. mál, íþróttasjóður

Thor Thors:

Mér virðast nú hv. þm. yfirleitt sammála um nauðsyn þess, að íþróttir og íþróttamálefni megi dafna hér á landi. Ég hefi ekki heyrt nema eina rödd hér á hæstv. Alþ., sem sérstaklega vill draga það í efa, hv. 2. þm. Skagf. (StgrSt).

Ég er þeirrar skoðunar, að enginn sjóður muni giftudrýgri heldur en sá sjóður, sem stofnaður er til þess að efla hreysti hinnar uppvaxandi kynslóðar. Ég held, að það yrði sá bezti sparisjóður, sem við ættum kost á að leggja fé okkar í.

Hv. 2. þm. Skagf. var að tala um það, að meira bæri að sinna þörfum atvinnulífsins en þessari sjóðstofnun. Ég er þeirrar skoðunar, að framtíð atvinnulífsins hvíli fyrst og fremst á því að eiga hrausta uppvaxandi kynslóð.

Við erum yfirleitt sammála um það, að stuðla beri að því að auka íþróttalíf hér á landi, og það beri að ráða bót á því, sem þar fer aflaga. Ágreiningurinn virðist þá helzt vera um það, hverja leið beri að fara til þess að afla tekna í þessum tilgangi. Hér er þá aðallega um tvær leiðir að ræða, annaðhvort að leggja neyzluskatt á munaðarvörur, sem stungið er upp á í þessu frv., eða hitt, sem ég miklu heldur get aðhyllzt, að láta ríkissjóð beint leggja af mörkum til íþróttasjóðs. Ég held, eins og komið hefir fram í sambandi við önnur mál, að sú leið sé mjög varhugaverð, að skipta tekjum ríkissjóðs og láta sérstökum hluta þeirra vera varið til eins eða annars, eins og hér er gert ráð fyrir. Ég held, að við eigum að hafa hér einn og aðeins einn ríkissjóð, sem verði varið til þeirra þarfa, sem Alþ. á hverjum tíma telur mestar. Ég get mjög vel fellt mig við það, að munaðarvörur landsmanna séu látnar bera kostnað við það að efla hreysti þjóðarinnar, og ég held, að við getum náð þeim tilgangi alveg eins með því að ákveða á fjárl., að vissri upphæð af tekjum ríkissjóðs skuli varið í þessum tilgangi. Og samtímis getum við þá mælzt til þess við fjmrh., að hann hækki nokkuð álagningu á þessar vörur, svo að unnt sé að sjá fyrir þessari þörf. Ég mun því fella mig miklu betur við, að tekjuhlið fjárl. verði nokkuð hækkuð með álagningu á tóbak og áfengi fram yfir það, sem nú er, með það fyrir augum, að þær auknu tekjur, sem við það fást, verði notaðar til þess að mæta þessari þörf.

Ég vildi nú leyfa mér að mælast til þess við þá hv. þm., sem borið hafa fram brtt. við þetta frv., að þeir taki þær nú aftur til 3. umr. og að samtímis sé flokkunum gefinn kostur á því að fjalla um það, hve miklu fé þeir vilji verja í þessu skyni. Náist ekki samkomulag um það milli flokkanna að leggja þetta fé fram með fjárlagaákvæði, er leiðin þrátt fyrir það jafnopin fyrir hv. flm. þessara brtt. að bera þær fram við 3. umr. málsins. En ég trúi ekki öðru, þar sem hv. þm. eru nú svo mjög á einu máli um nauðsyn þessa máls, en að við getum náð samkomulagi um það og að það sé hægt að ákveða beint framlag úr ríkissjóði í þessu skyni, án þess að þessi leiðinlega aðferð, sem hér er stungið upp á, verði beinlínis viðhöfð.